Dans van Tuerlings in droomhuis fascist

Voorstelling: Bagno blu (casa del sogno). Gezelschap: Raz Choreografie. Idee: Hans Tuerlings. Muziek: Jeroen van Vliet. Dansers: Gabi Sund, José Way, Jan Zobel. Gezien: 9/9 Schouwburg Tilburg. Frascati Amsterdam 18/9 t/m 20/9.

Grote schrijvers met extreme politieke ideeën, daar is Hans Tuerlings door gefascineerd. Eerder zagen we dat met het vierluik over Celine's boek Voyage au bout de la nuit, nu is Gabriele d'Annunzio inspiratiebron. Deze Italiaanse schrijver en dichter was een ondubbelzinnig fascist en vriend van Mussolini. Hij was echter ook iemand met veel fantasie en gevoel voor theater. Aan het Gardameer liet hij een 'casa del sogno', een droomhuis, bouwen met zestien kamers en een kanonneerboot in de tuin. Iedere kamer met zijn sfeer en extravagante voorwerpen is aanleiding voor een nieuwe aflevering in het zestienluik, waarvan deel één nu in première is gegaan.

Bagno blu, de blauwe badkamer, toont ons een ruimte met een Perzisch tapijt op de vloer, een paar schoenen en een stoel. Twee vrouwen in rode kamerjassen komen op, voeren een paar danspassen uit en gaan weer af. Dan arriveert er een man in een sjieke blauwe pyjama die even later weer plaats maakt voor de vrouwen. Veelvuldige opkomsten en afgangen bepalen de structuur van de choreografie.

Gabi Sund en José Way verplaatsen zich met etherische, elegante pasjes over het toneel. Jan Zobel huppelt af en toe waarbij hij de beweging illustreert met de woorden 'hop, hop, hop, hop'. Hun bewegingsstijl is simpel en weinig dynamisch. Tijdens het dansen praten de dansers zonder geluid te maken. Ongeprononceerd kun je ook de beweging noemen. De dans ziet er bijna gemarkeerd uit, alsof ze slechts wordt aangegeven zonder dat men de bewegingen afmaakt.

Het water dat je in een badkamer verwacht, komt in de vorm van een korte onweersbui met regen op de geluidsband. We horen zo nu en dan muziek. Het contact tussen de man en de twee vrouwen is licht erotisch van aard, maar echt contact ontstaat er niet. De vrouwen tonen hun benen, laten een keer de schaamstreek zien en vleien zich tegen de man aan. Grappig is het als hij de knie van een danseres aanraakt en zij even later een pleister op die plek heeft.

De toeschouwer krijgt het gevoel niet toegelaten te worden tot de fantasiewereld van de fotograaf en dansers die bij het creatieve proces ontstaan is. Het kabbelt allemaal voort zonder echt iets duidelijk te maken. De bedoeling en de bewegingen blijven vaag, onuitgesproken.