Athene

Het schijnt dat de Romeinse officials er absoluut zeker van waren dat Rome de Olympische Spelen van 2004 toegewezen zou krijgen, maar het is Athene geworden. Zulke dingen gebeuren. Men meent te weten hoe al die olympische meebeslissers zullen stemmen en vergist zich soms. Ook komt het voor, dat mensen die van plan waren hun stem aan de een te geven, van idee veranderden en 'overliepen naar de vijand'.

Ik heb dat soms nogal komisch gevonden en ook een tikje decadent. Als de olympische wereld wordt geleid door een vroegere medewerker van de fascist Franco, dan moet er iets niet deugen. Ons land heeft daar destijds ook mee te maken gehad, toen Amsterdam in de markt was. De ontzetting, toen het op deerniswekkende wijze misliep en onze hoofdstad vele stemmen minder kreeg dan waarop was gerekend - we bleven op het nietige getal vijf staan - staat me nog levendig voor de geest.

Rome niet in 2004. Is dat erg? Ik denk terug aan 1960, toen Rome gastvrouw van de Spelen was. Herinnering kan zeer selectief zijn. Ik was in de eerste week des duivels, omdat enkele misselijke figuren een groot aantal olympische richtingborden midden op de routes een halve of een kwart slag hadden gedraaid, zodat velen als koploze kippen door die wereldstad tuften zonder tijdig daar te komen waar men moest wezen. De meeste stadions waren overigens mooi en redelijk functioneel. Maar de temperatuur snakte naar een koel zwembad, want wie slooft zich gaarne uit in een temperatuur van veertig graden Celsius? Overigens is het menselijk aanpassingsvermogen aanzienlijk. Toen het een dag dertig in plaats van veertig graden was, grepen wij rillend naar een trui. De combinatie historische bouwwerken en moderne stadions leek mij destijds wat onwerkelijk; het leek niet bij elkaar te passen. Maar overigens bood de 'eeuwige stad' natuurlijk een spectaculair decor.

Straks, over zeven jaar, wordt het Athene en dat doet een klein beetje deugd. Men had bij het IOC voldoende historisch besef moeten hebben om in 1996, toen de Spelen honderd jaar bestonden, terug te gaan naar hun Griekse bakermat, maar er is toen dermate schandalig met de kaarten gegoocheld, dat de stad in de Verenigde Staten (Atlanta) uit de bus kwam. Ted Turner, Cola - er werd een vreemd spel gespeeld, waaraan Athene, toen uitdrukkelijk ook kandidaat, niet te pas kwam. Athene 2004 is dus een goedmakertje. Het is zeer te hopen dat de Grieken deze tweede kans aangrijpen om sfeervolle, moderne, sportieve en niet door de commercie overschaduwde Spelen op poten te zetten. Ik weet nog dat na de heropstanding in Londen (1948), waar de Spelen in die wereldstad bijna verdronken, in 1952 in Finland doelbewust is gestreefd naar eenvoudige Spelen. En dat zulks is gelukt. Men zei ook toen al zo gemakkelijk dat de organisatie steeds complexer moest worden, maar de eenvoudige Finnen zagen kans om alles overzichtelijk en simpel te houden. Of dat straks in Griekenland ook nog kan, is bij voorbaat betwistbaar. Toch zijn de beste Spelen ook de eenvoudigste. Zou het niet geweldig zijn, indien de Australiërs het in Sydney 2000 beperkt van grootschaligheid houden en dat de Grieken vier jaar later op die voet verder gaan? Steeds massaler betekent niet dat het ook automatisch beter wordt. Integendeel. In Atlanta was bijvoorbeeld voor de atleten slecht gezorgd. Wie lange benen had, kon niet in zijn bed terecht. Kleine kamertjes, veel mensen op een hoop. Daar moet nu juist niet op bezuinigd worden, want de deelnemers zijn de - verreweg - belangrijkste groep mensen bij Olympische Spelen. Als men het nu eens niet in de VIP-boxen zoekt: zou dat geen voorbeeld van wijze beperking zijn?