Ik weerstond het Poolse geweld

Ik begon met rugby omdat vriendjes uit m'n studententijd het deden. Vrij laat dus, negentien was ik. Wat me aansprak in rugby, is de zelfdiscipline die van de spelers wordt gevraagd. Het respect voor de tegenstander en de scheidsrechter is groot. Rugby is een pure, eerlijke sport. Voor types als Johan Neeskens. Een rugbyteam dat uit vijftien van dergelijke types bestaat, is een goed team. Vijftien keer een type als Johan Cruijff zou chaos betekenen.

Ik bleek een talent, maar in het land der blinden is éénoog natuurlijk snel koning. Ik werd geselecteerd voor allerlei vertegenwoordigende teams. Districtteams, Nederlands Studententeam, Nederlands B-team. Toen ik later voor het echte nationale team werd uitgenodigd, was dat dan ook geen verrassing. Het betrof een interland tegen Polen. Ik speelde goed. Dat vond ook de verslaggever van het NRC Handelsblad. Hij schreef zoiets als 'Hans Siemens hield zich staande in het Poolse geweld'.

Van de wedstrijd zond Studio Sport ook een samenvatting uit. Daar was ik niet blij mee. Ik zat destijds in dienst. Om me goed te kunnen voorbereiden op het duel, had ik me de twee weken voor de interland ziek gemeld. Ik vroeg dus aan Hans Brian of hij in zijn tv-verslag mijn naam niet wilde noemen, omdat ik anders misschien problemen zou krijgen. Nou, hij begon zijn commentaar met: 'Nederland, met debutant Hans Siemens in de gelederen...' De volgende ochtend ging ik op m'n knieën naar de kazerne. Het was ze niet ontgaan. Ik kreeg een licht arrest.

Bij die ene interland is het gebleven. Ik ben later nog wel ingevallen, maar volgens de bondscoach was een andere jongen beter op de positie waar ik speelde.