Heropvoeding van de parkconciërge

De Amsterdamse Staatsliedenbuurt, eens een befaamd krakersbolwerk en no-go area voor de hoofdstedelijke politie, lijkt in rap tempo te vertrutten. Tot diep in de jaren tachtig werden hier veldslagen uitgevochten met de ME en uitten buurtbewoners in grimmige vergaderingen in de Nassaukerk hun ongenoegen over het gezag.

Hier sloeg burgemeester Van Thijn op de vlucht, werd (de later in een cel gestorven) Hans Kok gearresteerd en was Kraker Jack de kroonprins van de buurt. In de documentaire 'De stad was van ons' is te zien hoe in deze buurt het hart van de kraakbeweging klopte en diezelfde beweging, door interne twisten verscheurd, hier haar Waterloo beleefde.

Sinds de krakers zijn verdwenen is de lieve vrede weergekeerd in de Staatsliedenbuurt. In de Staatskrant, de tegendraadse buurtkrant, babbelt politievoorlichter Wilting nu ontspannen over de fijne band die zijn mannen en vrouwen met de buurtbewoners hebben. Tevreden meldt hij dat net als in de rest van de stad ook in de Staatsliedenbuurt de misdaad fors daalt. Een enkele junk en dakloze verpest nog af en toe de sfeer, maar ook daar wordt aan gewerkt. Voorlopig hoogtepunt van de verbraving van de buurt is de invasie van parkconciërges, stads- en buurtwachten. Deze 'politieagenten met een glimlach' zorgen er voor dat het 'gezellig blijft in de buurt'.

Mahnut en Franklin, de beide parkconciërges, zijn de met afstand meest nijvere nieuwe geüniformeerden. Sinds het begin van de zomer oefenen zij een streng doch rechtvaardig bewind uit in het nabijgelegen Westerpark, het enige stukje groen dat de wijkbewoners ter beschikking staat. In de pers vertelden zij stoer hoe de bezoekers van het park 'het geweten hebben' toen zij hun eerste weekenddienst draaiden. Terwijl de buurt massaal verkoeling zocht in het park, sommeerden de conciërges brave burgers van hun fiets af te stappen, hun fietsen niet tegen bomen te plaatsen en hun hond aan te lijnen. Het Westerpark moest verdomme geen Vondelpark worden.

Het Amsterdamse tv-station AT5 toonde het groteske failliet van parkbeheer. Ten overstaan van tv-kijkend Amsterdam voerden de oplettende parkconciërges ongewild een absurd toneelstukje op. Nietsvermoedende mensen kregen een uitbrander omdat zij de eenden te grote stukjes brood voerden. De parkconciërges waren best bereid uit te leggen wat dan wel de juiste afmetingen van het ideale eendenbrood zijn. Enkele weken later probeerde Carry de Vries, coördinator buurtbeheer Westerpark, een en ander recht te praten. Ze mompelde wat over ratten die zouden worden aangetrokken door te veel brood. Bovendien moesten we niet vergeten hoe gevoelig bomen kunnen zijn. Een boom kan al doodgaan van het verkeerd maaien van gras, laat staan van een fout geparkeerde mountainbike. Dat belooft wat voor de toekomst.