Dood aan het Gardameer

De Denen aan de overkant van het pad deden niets anders dan de overige tentbewoners in de gaten houden. De Zwitsers waren van mening dat ze de collega-kampeerders wat muzikale basiskennis moesten bijbrengen.

Iets verderop stond 'onze Belg', zoals we hem bijna liefkozend gingen noemen. De man, op de camping aanwezig met vrouw en kind, had zijn caravan voorzien van een voortent plus een stuk blauw grondzeil. Elke ochtend klokslag half acht ging hij in de weer met poetsdoek en schoonmaakattributen om het grondzeil te ontdoen van allerhande vuil. Als dat om tien uur gedaan was, liet hij zich op een ligstoel vallen om er pas af te komen tegen het begin van de avond om het televisietoestel aan te doen. De camping bij Peschiera aan het Italiaanse Gardameer, kortom, was een bron van voortdurend vermaak.

Maar dat zou niet voor iedereen gelden. Op een dag komt een echtpaar met twee kinderen in een auto-met-caravan het terrein opgereden. Voorafgegaan door de poortwachter, die er behagen in schept de hele dag fietsend in zijn walkie-talkie te praten, vindt het echtpaar uiteindelijk een plekje. De nieuwkomers worden door iedereen bekeken. De caravan wordt afgekoppeld, de poten omlaag gedraaid, de vakantie kan beginnen.

Maar er komt iets tussen. De man stapt 's avonds de caravan uit en zakt geluidloos in elkaar. Paniek bij vrouw en kinderen. Mede-kampeerders verlenen steun en hulp, politie en ambulance worden gebeld. Dan ontstaat het eerste probleem: het is tegen twaalven en de hekken van de camping gaan om elf uur dicht. De ziekenwagen kan het terrein niet op. Enig heen en weer geroep verhelpt het probleem.

Ter plaatse gekomen constateren de ziekenbroeders temidden van alle commotie dat de man overleden is. Hartaanval. Reanimatie helpt niet meer, zo blijkt al snel.

En dan ontstaat een onverwacht probleem. Want, zo zeggen de broeders tegen de vrouw, we kunnen uw man niet naar een ziekenhuis brengen. Die zijn 's nachts allemaal dicht, ze kunnen ons niet ontvangen.

Maar hoe moet dat dan, vraagt de vrouw, hoe moet dat dan met mijn man? Daar moeten de broeders even over nadenken. En dan komen ze met een oplossing: als mevrouw haar man nu in folie wikkelt en in de voortent legt, dan komen zij hem morgenvroeg wel even ophalen.

In folie? De vrouw weet even niet hoe ze het heeft. Als ze het goed begrijpt, willen de broeders dat ze haar overleden echtgenoot gewoon de voortent legt? Begrijpen ze dan niet dat dat niet prettig is? Om nog maar te zwijgen van de brandende zon die morgenvroeg de tent zal verhitten - met alle gevolgen van dien. Het is geen goed voorstel, beseffen de broeders na enige discussie.

Het telefoneren met de ziekenhuizen in de omgeving begint. Uiteindelijk wordt er een ziekenhuis gevonden waarvan de deuren 's nachts niet op slot gaan. Zo vertrekken de broeders met het stoffelijk overschot. De vrouw vliegt de volgende ochtend met de kinderen terug naar huis, de caravan wordt twee dagen later opgehaald.