Prinses Diana (3)

Het stuk van Herman Franke van 3 september in deze krant over de volksgekte rond de dood van Diana (en twee anderen die bij het ongeval omkwamen maar nauwelijks van belang geacht worden) is mij uit het hart gegrepen.

Al dagen breek ik me het hoofd of ik, als journalist, gek ben of de andere collega's. Het antwoord zal wel in mijn nadeel uitvallen. Geen haar op m'n hoofd echter die er over zou peinzen me zo in te laten met futiliteiten rond de dood van deze prinses. Ze heeft de monarchie ter discussie gesteld, maar de tijd was daar rijp voor. Dat ze in een wereld verkeerde waarin men graag een glaasje drinkt en in snelle auto's rijdt is haar eigen keuze geweest.Dat wij een wereld gecreëerd hebben waar zogenaamde paparazzi hun brood kunnen verdienen met het najagen van beroemdheden is ons allen aan te rekenen.

De wijze waarop de serieuze pers de collega's van glamour- en roddelbladen navolgt spreekt wat dat betreft boekdelen.

Het stuk van Franke had wat mij betreft nog wel een stukje verder mogen gaan.

De media beheersen en beïnvloeden de samenleving op vergaande wijze. De samenleving, en in het verlengde daarvan de pers, is bezig een self-fulfilling prophecy te creëren. Op die manier slaat de samenleving zichzelf emotioneel en geestelijk dood. Het kwalijke is dat de media de emoties van huilende mensen bij Kensington Palace en voor de Engelse ambassade in Den Haag serieus nemen. Ik houd m'n hart vast voor de begrafenisplechtigheid. Misschien draagt de complete wereldbevolking tegelijk met Diana ook voorgoed haar verstand en evenwichtige emoties ten grave.