India; De boze echtgenote die uit de dood terugkeerde

VAIPOOTANPATTI, 6 SEPT. De avond is gevallen in het dorpje Vaipootanpatti in het zuiden van de Indiase deelstaat Tamil Nadu en de bewoners hebben zich genesteld onder een grote boom op het pleintje naast de tempel voor de wraakgodin Kali. Gretig luisteren ze voor de zoveelste keer naar de opmerkelijke lotgevallen van hun dorpsgenoten Velichami (35) en zijn vrouw Pandiyammal (27), bijgenaamd 'de Dode'.

“Het begon vier jaar geleden allemaal met een kleine echtelijke ruzie”, vertelt Pandiyammal een tikkeltje gegêneerd. “Velichami sloeg haar dan flink”, vullen enkele omstanders bereidwillig aan.

Dan moet Pandiyammal 'de Dode' haar verhaal onderbreken omdat haar blote baby het op een brullen zet. Haar man neemt het verhaal van haar over en legt uit dat zijn vrouw bij zulke ruzies meestal een goed heenkomen bij haar broer in een naburig dorp zocht.

Dit keer bleef Pandiyammal echter spoorloos. Wel werd er te zelfder tijd een onherkenbaar verminkt lijk van een vrouw in de buurt gevonden. De broer trok zijn eigen conclusies en deed aangifte bij de politie, dat zijn zuster werd vermist en dat ze wellicht was vermoord. Dat was een kolfje naar de hand van de plaatselijke politie en het duurde niet lang of Velichami en twee vrienden werden gearresteerd op verdenking van moord en medeplichtigheid daaraan.

Het verhoor voltrok zich geheel volgens de tradities van de Indiase politie. “Ondanks onze ontkenningen sloegen ze ons net zo lang tot we totaal beurs waren en ten slotte alledrie een bekentenis aflegden”, zegt Velichami en zijn gezicht met zijn hagelwitte tanden vertoont een grimas. Vlakbij loeit klagelijk een koe en halen vrouwen emmers water bij een piepende pomp.

“Mijn vrienden kwamen op borgtocht vrij”, vervolgt Velimachi, “maar ik werd gevangen gezet in de stad Madurai.” Daar zat hij negen maanden in voorarrest, terwijl de ene hoorzitting na de andere volgde. Kort voor er vonnis zou worden gewezen, nam de zaak echter een verrassende wending.

Inmiddels was namelijk een briefje gearriveerd van niemand minder dan zijn doodgewaande echtgenote Pandiyammal uit de buurstaat Kerala. Ze bleek daarheen te zijn gevlucht na de knetterende ruzie met haar man en een baantje te hebben gevonden als schoonmaakster. Na verloop van tijd kreeg ze echter heimwee, vooral naar haar kind dat ze bij haar man had achtergelaten. Ze schreef een briefje of ze het kind niet weer eens zou kunnen zien.

Toen Pandiyammal er ten slotte achterkwam dat haar man een veroordeling wegens moord op haar boven het hoofd hing, aarzelde ze geen moment en nam terstond de trein naar huis. De dorpelingen beseften echter dat er behoedzaam met de 'levende dode' moest worden omgesprongen, want de politie zou het niet op prijs stellen publiekelijk voor schut te staan. Het was daarom raadzaam haar direct voor de rechtbank te laten verschijnen en zo geschiedde.

Bijgestaan door enkele sociale werkers, trok een stoet dorpelingen, onder wie Pandiyammal, naar de rechtbank in Madurai. Daar verklaarde de advocaat van haar echtgenoot, die vooraf was ingelicht, plechtig dat de 'echte'

Pandiyammal weer was opgestaan. Pandiyammal stapte naar voren en viel onmiddellijk ten overstaan van de hele rechtszaal haar man in de armen, in het preutse India waar geliefden in het openbaar elkaar amper een hand durven te geven een ongehoorde uiting van innige liefde.

“Toen ik m'n vrouw zag, omhelsde ik haar en minutenlang bleven we zo huilend van ontroering in elkaars armen staan”, herinnert Velimachi zich dit hoogtepunt uit zijn leven.

Een van de rechters vroeg daarop aan de ook aanwezige broer: “is dit uw zuster?” De broer bevestigde dit, evenals een oom. De politie daarentegen bleef volhouden dat het om een bedriegster ging en niet om Pandiyammal.

Vrouwe justitia wist echter genoeg en een paar dagen later werd Velimachi vrijgesproken door de rechtbank, terwijl de betreffende politieagenten tot nader order werden geschorst.

“Nu maken we nooit meer ruzie”, lacht Velimachi, “en ik sla mijn vrouw nooit meer.” Ze hebben allebei werk gevonden in een naburige vuurwerkfabriek en zijn heel gelukkig met de drie kinderen, die ze inmiddels hebben. Helemaal zonder kleerscheuren is Velimachi er echter niet van af gekomen. Door de zware mishandeling in het politiebureau werd zijn rug zozeer beschadigd dat hij nauwelijks meer iets kan optillen. Een schrale troost was het dat de rechtbank hem 150.000 rupees (omgerekend ongveer 8.000 gulden) schadevergoeding toekende.

De politieagenten die hem mishandelden, zijn inmiddels alweer lang en breed in hun functie hersteld. De vraag van wie het bewuste lijk was, hebben ze echter nog altijd niet weten op te lossen.