Deja vu

Voetballers als Abe Lenstra dienen voort te leven. Niet alleen omdat ze eigenzinnig zijn, zwijgzaam en soms koppig maar vooral omdat ze bijzonder zijn.

Ze hebben iets geniaals en zijn doorgaans ondoorgrondelijk. Ze reizen liefst per trein omdat ze een vliegtuig niet vertrouwen. Ze blijven liefst thuis om hun kunsten te vertonen. Daar waar ze zijn opgegroeid, in de omgeving van familie en vrienden, komen ze het meest tot hun recht. Op dagen dat de zon schijnt, vallen ze weleens in slaap. Maar op dagen dat niemand wat verwacht, slaan ze toe.

Dan schuiven ze de bal naar plaatsen die niemand voor mogelijk hield, schieten ze op doel als niemand het verwacht en maken ze doelpunten die nooit zijn gemaakt. Abe had van die dagen dat hij rechtstreeks zonder aanloop uit een hoekschop de bal met effect in het doel draaide. Hij had ook van die dagen dat hij het ene na het andere doelpunt maakte.

Hij wilde niet voor een buitenlandse club spelen. Florence was weliswaar een mooie stad met een club met een mooie naam (Fiorentia), hij bleef liever in Nederland, dicht bij Heerenveen. Hij was een beetje zoals nu Dennis Bergkamp, geniaal, ondoorgrondelijk, bang voor vliegen en liefst thuis bij familie en vrienden.

Wanneer Dennis scoort, scoort hij ook mooi en veel. Misschien wel tegen België. Om aan te tonen dat hij als Abe dient voort te leven als een bijzondere voetballer.