Stallone richt zich op 'intellectueel en spiritueel' leven

VENETIE, 5 SEPT. Sylvester Stallone is weer mens geworden. Met die boodschap kwam de 51-jarige acteur van Rocky en Rambo gisteren naar het Lido om zijn nieuwe film Copland aan te prijzen.

In Copland, de tweede film van James Mangold na het succesvolle Heavy, speelt Stallone de sheriff van een dorp in New Jersey dat corrupte politieagenten uit New York tot hun eigen paradijs hebben gemaakt. Behalve Stallone doen ook Robert DeNiro en Harvey Keitel aan Copland mee, dat door regisseur Mangold als een “western in suburbia” werd omschreven. Stallone noemde sheriff Freddy tijdens de druk bezochte persconferentie zijn eerste serieuze rol. Veel hoeft hij nog niet te doen in Copland, Freddy is vooral een beetje sloom en een beetje dom. En hij is ook een beetje dik, en daarover sprak Stallone op het Lido het meest. “Vroeger sprak ik met mijn lichaam, met mijn spieren. Dat maakte me ijdel en narcistisch. Nu weet ik weer dat lekker eten en uitslapen je gelukkiger maakt dan tien uur per dag in een gym doorbrengen.” Sinds Stallone weer mens is geworden, is hij ook geen republikein meer. “Vroeger stond ik als rechts te boek, maar ik ben geliberaliseerd”, zei de acteur, die sinds zijn vijftigste verjaardag en de gezondheidsproblemen van zijn dochtertje meer waarde is gaan hechten aan 'spiritueel en intellectueel' leven en acteren.

Copland, een aardige opeenstapeling van acteurs in een indikking van genres, had bij het betalende publiek zoveel succes dat er gisternacht een extra voorstelling werd ingelast. Eerder op de dag draaide Gummo, het brutale regiedebuut van de 23-jarige Harmony Korine, die een paar jaar geleden het scenario schreef voor Kids van Larry Clark. Gummo heeft geen verhaal; de film laat gewoon, en ongewoon, want zo is het eerder niet gebeurd, zien wat voor rariteiten er wonen in het dorp Xenia, Ohio. Een dwerg, een hoertje met het syndroom van Down, twee meisjes die in een auto worden bevoeld door een oude viezerik, en vooral twee jonge, absurd lelijke lijmsnuivers die geld verdienen met het doodschieten van katten.

Gummo komt uit een verbluffend zieke en begaafde geest voort en het is jammer dat zo'n rare film niet meedingt naar de Gouden Leeuw maar in een bijprogramma wordt vertoond. Er zitten een paar beelden in Gummo die je als een foto met je mee wilt dragen. Een van de lijmsnuivertjes gaat bijvoorbeeld in het bad, zijn moeder brengt hem een bord spaghetti en een beker melk en terwijl hij eet, wast zij zijn haar. Korine weet uit zijn white trash zowel afschuw als lyriek als humor te halen.