Persconferentie in Carel's Café wordt mediaspektakel; Turkse kleermaker wil rust

Het Turkse gezin Gümüs moet Nederland verlaten. Gisteren gaf vader Gümüs in Carel's Café een persconferentie.

AMSTERDAM, 5 SEPT. Zekeriya Gümüs doet niet langer zijn best. Uit protest spreekt hij Turks. “Ik dacht dat er mensenrechten zijn in Nederland”, vertaalt een tolk de woorden van de Turkse kleermaker, “maar vandaag heb ik gezien dat daarvan geen sprake is”. In Carel's Café in de Amsterdamse Pijp legt Gümüs een verklaring af. Op tafels en stoelen probeert een kluwen fotografen, cameramannen en journalisten het evenwicht te bewaren. Door de ramen zijn ze naar binnen gekomen. De familie Gümüs moet het land uit.

Voor één keer vernam de familie het nieuws nu eens niet via de pers. Het gezin had zich verschanst in het huis van een lid van het actiecomité. De Zilveren Schaar ('Bont & Leer. Eerste klas vakwerk.') was vandaag gesloten, de kinderen gingen niet naar school. Via de draadomroep van de Tweede Kamer luisterden ze in een Amsterdamse huiskamer naar de stemming over hun lot. 'Achtenzestig stemmen voor, vierenzeventig stemmen tegen', klonk de stem van Bukman en ergens anders in de buurt verscheurde een bewoner de Nederlandse vlag en hing die halfstok - “als symbool voor een verscheurde natie”.

“Voor de familie Gümüs betekent dit dat alle hoop de bodem is ingeslagen”, verklaart M. de Vries van het Actiecomité Gümüs Moet Blijven even later in het café. “Het is bitter dat een positieve uitkomst in de weg is gestaan door een politiek steekspel over wie welke motie steunt.” Als ze is uitgesproken, storten de media zich en masse op Gümüs. In korte zinnen beantwoordt hij de vragen. Of hij moe is? “Ja, ik ben moe.” Wat hij nu gaat doen? “Ik ga zo naar huis om tot rust te komen.” Gaat hij weg als ook de rechter geen uitkomst meer biedt? “Natuurlijk ga ik dan weg. Ik heb nooit verstoppertje willen spelen.”

Gümüs laat het allemaal gelaten over zich heenkomen. Maar als een cameraploeg van RTL4 ongeduldig de plaats inneemt van die van het Turkse Kanal 7, terwijl een radioverslaggever al weer een microfoon onder zijn neus duwt, verheft hij opeens zijn stem. “Rustig, rustig”, zegt hij in het Nederlands, breed gebarend met zijn armen. “Ik rustig, jullie rustig. Het is niet afgelopen met ons. Dit betekent niet dat we doodgaan.” Een nieuwe verslaggever heeft al weer plaats genomen.