Geheim deel

Bij het lezen van 'Het geheime deel', een onlangs verschenen boek van de uroloog Mels van Driel, betrapte ik mijzelf op een vreemde reactie. Die reactie had ik wel eens eerder gehad, zij het op een onbestemde wijze, maar nu was zij veel heftiger. Het leek op echte pijn.

'Het geheime deel', dat volgens de ondertitel gaat over de 'mannelijke onmacht door de eeuwen heen', is een boek waarin heel wat leerzame feiten over het mannelijk geslachtsdeel worden vermeld. Zo komen wij te weten hoe lang de gemiddelde penis is, zowel in slappe als in erectiele toestand, waarom hij bij sommige mannen krom staat en bij anderen weer recht, hoeveel zaadlozingen hij kan produceren tussen de 8 en 88 jaar, en nog veel meer. Penis is een prikkelend woord met een rijke geschiedenis. Vermoedelijk is het afkomstig is van het Latijnse 'pendere', dat hangen betekent. Vandaar dat lul voor dit orgaan nog de beste vertaling is, want ook lullen zou oorspronkelijk neerhangen betekenen. Wilt u dit stukje blijven doorlezen, want ik vertel u dit voor uw eigen algemene ontwikkeling.

Ongetwijfeld is het de lengte die de mannen het meest bezighoudt. Een lange pik is niet alleen handig in de evolutionaire strijd van het individu - men kan er beter bij om de genen door te geven - maar verschaft de eigenaar bovendien een zekere status. Ook vrouwen kunnen tegenwoordig een wat langere stengel waarderen. In ieder geval is de tijd weer voorbij dat vrouwen grootmoedig verklaarden dat het er allemaal niet toe deed, maar dat het uitsluitend om de liefde ging. Alles is aan mode onderhevig, ook de lengte van de snikkel.

Naarmate mensen langer worden door een betere voeding en een betere gezondheidszorg, zal dienovereenkomstig ook de lengte van de fallus toenemen, maar voorlopig kan als balans worden opgemaakt dat de gemiddelde lengte van een volwassen roede 13,3 centimeter bedraagt. Dat is steekproefgewijs onderzocht, waarbij onmiddellijk moet worden aangetekend dat er een ondergrens is van 9,3 centimeter. Onder die ondergrens beginnen ook de problemen, en aangeland in dit hoofdstuk kreeg ik ook mijn vreemde reactie. Zuiver technisch gezien zijn er twee soorten van te korte piemels: de piemel die werkelijk te kort is, bijvoorbeeld slechts 4,2 centimeter, én de piemel die weliswaar objectief niet te kort is, maar die door de eigenaar als te kort wordt ervaren. La condition humaine, niet als idee maar als praktische werkelijkheid. Van oudsher heeft men er van alles aan gedaan om het mannelijk breekijzer te verlengen. Een eenvoudige methode is om er een steen aan te hangen, maar dat is niet altijd even prettig. Ook de Polynesische rekmethode, die inhoudt dat men gedurende het grootste deel van de dag een verzwaarde buis moet torsen, verdient geen aanbeveling. Aangenamer is de dagelijkse massage, maar hiervan zijn de resultaten weer niet betrouwbaar.

Er zijn echter ook allerlei chirurgische technieken. Een daarvan is het zogenaamde 'verdikken', waarbij onderhuids vetweefsel uit de binnenzijde van het bovenbeen in het deel wordt getransplanteerd. Sommige mannen laten hun penis alleen verlengen uit een onblusbare obsessie. Bij een andere techniek wordt de band doorgeknipt die de penis verbindt met de voorzijde van het schaambeen. Met dit inmiddels hangende stukje vlees wordt de penis vergroot, maar dan zo dat door een chirurgische snede de huid naar het orgaan kan worden toegeschoven. De hechting vormt een Y-vormig litteken.

Toen ik dat las, kreeg ik mijn vreemde reactie. Ineens kreeg ik zo'n pijn in mijn eigen geslachtsdeel dat ik van de bank sprong en door de kamer moest hupsen. De reactie was volkomen oprecht. Er was niemand in de kamer en ik deed het beslist niet uit leedvermaak of uit een misplaatst gevoel van hilariteit. Maar toch danste ik daar als een gewonde spin met kromme rug, auauau, door de kamer.

Nabokov, Borges, Tsjechov, W.F. Hermans, ik heb in mijn leven de mooiste boeken gelezen, maar nog nooit heeft een boek bij mij zo'n heftige emotie opgeroepen. Die Mels van Driel moet een groot schrijver zijn.