Versterven (3)

Psychiater B. E. Chabot schrijft dat een schriftelijke wilsverklaring de enige oplossing is voor het kunnen vastleggen van de individuele grenzen met betrekking tot het medisch handelen in de laatste levensfase. Het laten afhangen van de te maken keuzen van door artsen gehanteerde algemene richtlijnen ziet hij als onvoldoende. Als bezwaar ziet hij dat er nog maar door weinigen van deze mogelijkheid gebruik wordt gemaakt.

In dit verband lijkt het mij nuttig om nog eens te wijzen op de zogenoemde Zorgverklaring die eind januari van dit jaar door de stichting Maia te Rotterdam naar buiten werd gebracht. Door middel van het invullen en ondertekenen van deze verklaring kan eenieder een of meer gemachtigden aanwijzen, die in het geval van eigen wilsonbekwaamheid de met hen besproken grenzen kunnen bewaken. In artikelen ligt daarvan de hoofdlijn vast, terwijl men daarnaast ook individueel gewenste variaties kan vastleggen. Sinds de Zorgverklaring naar buiten werd gebracht zijn er ruim 3.000 van verkocht en stromen de positieve reacties binnen. Zonder over te hoeven gaan tot actieve euthanasie, kan men in de Zorgverklaring, naast verklaringen over wat men onder een goede zorg verstaat, ook de wens om in een bepaald geval via het staken van de voedsel- en vochttoediening een rustige natuurlijke dood mogelijk te maken vastleggen.

Er ontstaat op die manier een duidelijke leidraad met betrekking tot de wenselijke en de niet meer wenselijke juridische behandelingsbeslissingen in die zo kwetsbare laatste levensfase. Dat zal de rust van de mens die dit einde, maar ook de eigen toenemende machteloosheid, ziet naderen bevorderen. Maar evenzeer vormt het een steun voor de hulpverlener, want die zal zich erdoor 'ontheven' kunnen voelen van zijn/haar vaak gevoelde plicht om te behandelen.