Soapdish

Soapdish, BBC1, 0.05-1.40u.

Is het mogelijk een soap opera te parodiëren? Voor mensen die niet door een dagelijkse dosis gewend zijn geraakt aan het idioom van GTST, The Bold and the Beautiful of Santa Barbara, behoeven zinnen als 'Ik ben zo stom geweest om met Linda's gevoelens te spelen...' geen overdrijving om een komisch effect te hebben.

Het miljoenenpubliek van deze series pikt echter blijkbaar niet alleen de onzinnige dialogen, maar ook de onwaarschijnlijke plotwendingen - een beetje soapserie kent bijvoorbeeld meer wonderbaarlijke herrijzenissen dan het Nieuwe Testament.

Wellicht annex daarmee maakte een theoloog zich laatst in een radiointerview al zorgen of de kerk misschien de slag om wat hij noemde de zingevingsmarkt met de televisiesoaps aan het verliezen was.

De parodiepoging van de van oorsprong Britse regisseur Michael Hoffmann, Soapdish (1991), bekommert zich helaas niet om dit soort sociologische vergezichten.

De regisseur is - getuige zijn oeuvre - een genreliefhebber. Zo begon hij met een roadmovie en dit jaar was van zijn hand in de bioscopen zowel de geslaagde romantische komedie One Fine Day (met Michelle Pfeiffer en George Clooney), als het zeventiende-eeuws kostuumdrama Restoration te zien.

Maar Soapdish kan niet kiezen tussen twee genres: wat begint als pastiche eindigt als slapstick, en de film moet het daardoor hebben van incidentele sterke grappen.

Executive series writer Whoopi Goldberg in een vergadering: “Actors don't like to play coma-patients. They feel it limits their possibilities.”

Geheel in stijl voor een soap wellicht, maar voor film is het scenario uitgesproken lui. Sally Field is al twintig jaar de ster van de show The Sun Also Sets, maar er worden snode plannen gesmeed door de producer en een collegaatje dat ook wel eens meer tekst wil. Uiteraard overtreffen uiteindelijk de verwikkelingen in het 'echte leven' die van het soapscenario.

Het duurt lang voordat de film een beetje op gang komt: de beloning voor wie blijft kijken, is voor de liefhebbers van Kevin Kline, die schijnbaar als enige doorhad dat een soap slecht te parodiëren valt, en even eenvoudig als effectief zijn rol van Otto uit A Fish Called Wanda herneemt.