Diana

LE FIGARO

Dat de verdwijning van Lady Di zo'n schok veroorzaakt, lijkt voort te komen uit een vergeten begrip: lotsbestemming. Er kon alleen aan het noodlot worden gedacht om haar plotselinge dood te verklaren, midden in de nacht, midden in de stad, midden in de leegte, midden in de roem - stuk voor stuk voor stuk mythen van dit tijdperk. Diana was iemand, zoals iedereen. Maar haar karakter, haar momenten van geluk en ongeluk maakten haar tot een legende. Dat ze mooi was, elegant en op de proef gesteld, versterkten haar roem nog. En de omstandigheden van haar dood veranderden haar leven in een noodlot.

Dat de prinses effectief bepaalde idealen van dit fin de siècle vertegenwoordigde, maakt haar nog niet tot mythe. Zelfs niet als men daarbij nu het gevoel heeft de geboorte van een cultus mee te maken. Het zijn evenzeer de absurde verwijten die nu worden gemaakt aan de fotografen. [...]

Iedereen kent in feite de oplossing van het probleem. Beroemdheden zouden alleen maar afstand hoeven te doen van de verrukkingen van de roem, tijdschriften zouden moeten afzien van hun hoge oplagen, en het publiek zou moeten ophouden met te willen zien wat er verborgen wordt gehouden. Dus? Dus: niets.