Diana (3)

Afgelopen zondag werden we opgeschrikt door het aangrijpende bericht van de dood van lady Diana. Ze was met haar nieuwe vriend in Parijs op de vlucht voor fotografen. In een tunnel werd in de zwaar belaagde wagen een fatale stuurfout gemaakt. Vurig hoopte Diana het geluk te vinden waar ze hartstochtelijk naar op zoek was.

Daar kwam abrupt een einde aan. Ze heeft een eigen stijl willen ontwikkelen binnen het Engelse vorstenhuis. Zij liep niet in de pas van de stijve vormelijkheid. Haar spontaniteit en gevoel voor menselijkheid spraken velen aan. Ze werd ook dagelijks omringd door vele journalisten. Fotogeniek was ze. Beelden van haar leverden pure winst op. Haar leven begon met een sprookjeshuwelijk. Maar het werd een tragedie, geweven van draden van verdriet, geluk, strijd en eenzaamheid. Haar leven en sterven is een sprekend voorbeeld van de impasse waarin de emancipatie is terechtgekomen.

We erkennen allen het goede dat de emancipatie beoogt. Het is een weg die naar de vrijheid moet leiden. Het tragische is dat de vrijheid waarin Diana zocht te leven, haar niet werd gegund. Een verademing waren de woorden van psalm 130 die tijdens de aan haar nagedachtenis gewijde Evensong in St. Paul's Cathedral gezongen werden. Daar werd de vrijheid niet opgegeven.