Figaro is na twee jaar een stuk beter

Voorstelling: Le nozze di Figaro van W.A. Mozart door de Nationale Reisopera en Nieuw Sinfonietta Amsterdam o.l.v. Lawrence Renes m.m.v. o.a. Miranda van Kralingen, Wolfgang Rauch, Elzbieta Szmytka (2 en 20/9: Ilana Davidson), Robert Hyman, Christine Freiberg, Joke de Vin, Jan Garritsen, Ugo Benelli, Alex Grigorev, Tom Haenen en Nicoletta Benelli. Regie: Marina Wandruszka. Gezien: 30/8 Stadsschouwburg Amsterdam. Herhaling aldaar: 2/9. Enschede 5, 7/9; Groningen 10/9; Arnhem 12/9; Utrecht 14, 16/9; Eindhoven 18/9; Den Haag 20/9.

De Nationale Reisopera herhaalt de voorstelling van Mozarts Le nozze di Figaro die twee jaar geleden om drie redenen bijzonder was: de eerste voorstelling van de nieuwe intendant Louwrens Langevoort, het operadebuut van dirigent Lawrence Renes (toen 25) en het regiedebuut van de actrice Marina Wandruszka.

De voorstelling was toen slechts zeer gedeeltelijk een succes en vooral de enscenering was moeizaam. Inmiddels is deze Figaro op alle punten beter.

Destijds was er nauwelijks een geestig moment in de komische opera, nu is vooral de eerste acte wat dat betreft een stuk opgeknapt. Het gedoe rond het verstoppen van Cherubino en de graaf is ongeveer leuk zoals het hoort en het verhaal wordt nu goed en gedetailleerd geacteerd met een scherp oog voor de vele ongemakkelijke situaties rond de personages.

Het opschuiven van de handeling naar het eind van de vorige eeuw, die totaal andere zeden had dan deze opera aan de kaak stelt, wordt nog steeds op geen enkele wijze gemotiveerd. Maar die anachronie valt minder op nu er op het toneel geen fiets meer is te bekennen, alleen nog een fototoestel.

De rol van graaf Almaviva is in de vertolking van de goed zingende Wolfgang Rauch nog steeds erg één dimensionaal, maar Robert Hyman is als Figaro een minder domme lomperik dan Marc Claesen was. Voor het overige is de cast vrijwel dezelfde gebleven, en dat betekent opnieuw glansrollen voor Miranda van Kralingen (gravin) en Elzbieta Szmytka (Susanna). De andere rollen zijn bevredigend bezet.

Terwijl Lawrence Renes destijds met Het Gelders Orkest tijdens de première niet geheel wist te overtuigen, gaat dat nu met Nieuw Sinfonietta Amsterdam al meteen veel beter. De begeleiding is uitstekend en levendig. Wel kunnen de plotselinge omslagen in sfeer en spanning tijdens de finale van de tweede acte, als Figaro zegt zijn voet te hebben verstuikt, en tijdens het dansje in de derde acte, suggestiever worden ingekleurd.

Merkwaardig was het dat de Amsterdamse Stadsschouwburg, waar deze Figaro ook morgen nog een keer wordt gegeven, zaterdagavond verre van vol was. Vrijdagavond waren op de Uitmarkt, ook via de tv, flinke stukken uit deze voorstelling te zien. Trekt Mozart in Amsterdam geen volle zalen meer, of maakt de Uitmarkt het bezoek aan de schouwburg overbodig?