Bloemen boven de ingang van een Parijse tunnel

Het Parijse verkeerstunneltje waar prinses Diana in de nacht van zaterdag op zondag verongelukte, trekt Engelse vakantiegangers.

PARIJS, 1 SEPT. Het was hun laatste dag in La Rochelle, aan de Atlantische kust waar veel Engelsen deze zomer vakantie hielden en zij belden nog even met familie voor zij naar Leicester terug zouden rijden. Nichola, Nick en hun dochter Shelley Brindley hoorden het nieuws en besloten spontaan langs Parijs te rijden. Om Lady Di hun laatste eer te betuigen.

Nu staan ze op het grasperk bij de Place de l'Alma langs de ingang van het verkeerstunneltje waar de Mercedes zo'n klap heeft gemaakt dat de radiator is gevonden op schoot van de veiligheidsman voorin. Het zijn gewone Engelse vakantiegangers, zij met groen gelakte teennagels, hij in nieuwe jeans van het merk Couture, hun opgroeiende dochter met gezwollen ogen tussen de rode sproeten. Ze houden een bosje bloemen in cellofaan tussen zich in, en turen naar de tientallen bossen en losse bloemen die er al liggen, achter drie dranghekken.

Nick verwijst naar zijn vrouw voor antwoord op de vraag waarom zij hier zijn. Hij kan even niet praten. Nichola, met tranen in de ogen, zegt zacht en intens: “We wilden hier naar toe omdat het een verschrikkelijke wereld is waarin zo iemand altijd verkeerd wordt begrepen. Zij was goed. Alles wat zij deed werd altijd anders uitgelegd.”

Haar man herneemt zich: “Engelsen hebben te veel zelfkritiek. Wij allemaal wisten ons geen raad met haar. De pers ging er achteraan. Natuurlijk zijn die fotojagers verkeerd, maar wie kopen die bladen? Je kan het niet verbieden. Iedereen kan toch foto's maken op de openbare weg?” Nichola antwoordt heel direct op de vraag: wat zou dit verlies het Britse Hof doen? “Charles en Diana zijn ooit getrouwd. Er moet toch ooit iets van liefde zijn geweest? Het is zo makkelijk achteraf te leven. Ik weet zeker dat Diana's goede werk zal voortleven, meer dan ooit.”

Een Parisienne, omwoonster van de hier bij kruispunten verdiepte weg langs de Seine, geeft even verder een fatalistische draai aan het drama: “Tien dagen geleden stond ik hier de paus toe te juichen. Vannacht stond ik hier weer nadat ik was gewekt door sirenes. Deze grond staat kennelijk in hogere aandacht.” Haar hondje trekt de mevrouw weg.

Een andere Engelse familie, twee tienerdochters - één lijkt een beetje op Lady Di, maar het haar blijft nog niet helemaal zitten - staan minuten lang sprakeloos naar het tunneltje te kijken. Ze kunnen niets zeggen. Later in de métro zwijgen zij voort.

Boven de tunnel bij de Pont de l'Alma hangt een bosje aan een touwtje met zijn bloemen naar beneden boven de ingang, vlak bij waar het gebeurd is. Als een boeket dat zichzelf heeft verhangen, bungelend in de wind. Een symbool van onnodigheid. De bocht in de weg vlak voor de ingang is zo flauw dat de auto hard, heel hard moet hebben gereden, of de chauffeur moet zeer ernstig zijn gehinderd, want het parcours is hier minder hoekig dan op sommige andere gedeelten van de stadssnelweg lang de oever. De Brindleys leggen hun boeket niet bij de andere. Nick: “We rijden straks door de tunnel en werpen de bloemen daar uit de auto, zo dicht mogelijk bij de plek waar het zij is verongelukt.” Na minutenlang overleg heeft Shelley op het kaartje dat aan de bloemen hangt iets geschreven: Lost Princess. Ze ziet er volstrekt verloren uit.