Paard

Sommige meisjes op mijn school werden paardengek. Ik heb ook paardrijles gehad, een paar maanden, maar bij mij sloeg het niet aan. Ik was niet bang voor de paarden maar wel voor de grotere meisjes die altijd in de manege rondhingen en die deden alsof de paarden van hen waren.

Toch heb ik veel boeken gelezen over paarden en paardrijden, in de bibliotheek was er zelfs een paardenromanafdeling. Deze boeken waren geschreven door Jill Smythe of de gezusters Pullein-Thompson en hadden titels als Mandy wint op Star en Een hele zomer op ponykamp!

De paardengekke meisjes renden niet maar galoppeerden, ze hielden hun handen altijd klaar voor de teugels en ze maakten aanmoedigende geluiden met hun tong tegen hun gehemelte. Soms waren ze paard en soms ruiter. In beide gevallen kon je ze van veraf zien aankomen.

Mijn beste vriendin was paardengek, ze had zelfs een tijd lang haar eigen pony gehad. Maar het was bij haar een beetje aan het wegzakken; ik vond het een goed teken toen ze voor het eerst op een gewone manier rende. Dat was toen we Julie Andrews nadeden: het begin van The Sound of Music als ze, hard zingend, de berg op rent.

Er was een meisje op school, een jaar jonger dan wij, dat ernstig ziek werd. We wisten niet wat voor ziekte het was. Ze kwam niet meer op school en we hoorden dat ze heel mager was geworden. Ze woonde niet ver van school, en als we langs haar huis liepen probeerden we niet te kijken, alsof we iets vreselijks zouden zien. Maar we zagen er nooit iets.

En toen hoorden we dat ze gestorven was. En er werd verteld dat haar pony - want zij was ook paardengek - naar haar huis was gebracht zodat ze er afscheid van kon nemen.