Doorkijk

Het Parool is de eerste grote Nederlandse krant die pagina drie aan de adverteerders gaat verkopen. Is dat verkeerd? Is het een revolutie? In ieder geval is het een belangrijk onderwerp. Ik zat in lijn 20, de tourist tram, en luisterde een gesprek af.

“Kijk eens naar NRC Handelsblad van gisteren”, zei een jongmens (m/v), wie te oordelen naar de kleding, een koortsachtige werkdag in het poldermodel te wachten stond. “Niet eens 'de drie' maar de voorpagina. Wie een gratis proefrit wil, kaal begint te worden of een nieuwe ketel nodig heeft, of zich op een uitstekende krant wil abonneren, weet het adres. Advertenties, man! Waarom zou je niet de hele drie verkopen als je het ook met stukjes van de één doet?” Het jongmens had met toenemende geestdrift gesproken.

“Maar de hele drie? In een Hollandse krant?” vroeg de conservatieve journalist.

“Principieel is er geen verschil, zolang het hoofdartikel geen advertentie is”, zei het jongmens. “Er moet gegenereerd worden! Wie niet genereert wordt afgebrand.”

“In het begin van de Koude Oorlog werd dat salamitactiek genoemd”, zei de conservatieve.

“Lekker! Salami! Maar wat is de Koude Oorlog?” vroeg het jongmens.

Aan de halte Wibautstraat gingen ze eruit, heftig gebarend.

Ik probeerde het tweetal na te kijken. Dat ging bijna niet. Het raam van mijn plaats was gedeeltelijk zwart gemaakt. Ik gaf het op. Ik vroeg me af welke grafittikunstenaar dat had gedaan. Het moest 's ochtends vroeg, vlak voor het uitrijden zijn gebeurd. Anders had de heer Testa persoonlijk nog wel tijd gehad om het glas weer schoon te maken.

Ik kwam bij de halte van mijn werk, stapte uit en bekeek de tram van buiten. Het was geen grafitti; het was een reclame van de Supportersvereniging Ajax.

Toeristen zitten in de tourist tram om zoveel mogelijk naar buiten te kijken. Het GVB laat reclame op de tram plakken zodat de tram kan blijven rijden. Over het raam heen plakken brengt meer geld op. Ik hoor dat je voor ƒ XXX.000,- een heel raam van de toeristentram kunt laten zwart maken. Wat moet er dan met de toeristen, vroeg ik mijn informant. Die mogen niet klagen, zei hij. Dan hebben ze nog zeven doorzichtige ramen over en ze zitten in een tram die rijdt.

    • H.J.A. Hofland