Edelkiller

Anders dan de meeste niet-Fransen denken betekenen de bordjes 'réserve de chasse' of 'chasse réservée' niet zoiets als 'de jacht is gereserveerd voor de baron', maar dat op die plek even niet gejaagd mag worden zodat het wild op adem kan komen, en er het volgend jaar des te beter gejaagd kan worden.

Door iedereen met een vergunning. Op mijn land in de Charente, 30 x 30 meter rotstuin, mag helemaal niet gejaagd worden, want ik heb twee bordjes 'chasse interdite' geplaatst. Een vrijplaats voor de dieren des velds, nou ja, een paar dan, zoals slangen en vogels. Dit laatste tot leedwezen van mijn Franse buurman die een moestuin heeft aangelegd, waar de vele mussen, putters en vinken die zich in mijn heggen en bomen verzamelen een graantje van meepikken. Ik geef gelegenheid vindt hij, met al die struiken en bosjes, en als ze zich in mijn 'hotel' hebben vermenigvuldigd bedienen de vogels zich in zijn tuin alsof het een restaurant is. Zo denkt hij erover, en hij heeft vaak geprobeerd mij over te halen om 's avonds als de vogels zich voor de nacht in de laurier en liguster nestelen ze met stokslagen en schreeuwen te verjagen. Omdat ik daartoe geen enkele aanstalten maak zocht hij het deze zomer in krasser maatregelen: hij verscheen met een geweer aan het hek. Voordat ik in vrees en woede zou ontsteken verklaarde hij snel dat het alleen de bedoeling was lawaai te maken, en hij vuurde zijn hagel schuin omhoog. Ik werd tot zijn verbazing wél woedend, maar niet zo kwaad als een bewoner twee tuinen verder die door de vallende hagel getroffen werd.

Het bangelijke orgaantje dat het in dit departement voor de beesten en de bomen opneemt, Charente nature, schreef in zijn juli-nummer met nauw verholen triomf dat de directeur van de Dassault vliegtuigfabrieken, Serge Dassault, dit voorjaar was veroordeeld omdat hij de jacht bedreef schietend uit een terreinwagen op zijn landgoed. De jacht, oordeelde de rechter, 'is geen moordspelletje maar een nobele kunst die niets van doen heeft met de productivistische logica van Dassault om zoveel mogelijk dieren in zo kort mogelijke tijd te doden'. De nobele jacht, je zou het graag geloven, maar je hoeft maar een blik te slaan in Le Chasseur Français of je bent al genezen. In juni vroeg het hoofdartikel zich ongerust af of 'de opmars van de vos niet verontrustend was' en in juli of er niet 'te veel groot wild was'.

Een oude boer die zich bezorgd maakte over al die slangen die wel tussen mijn stenen zouden huizen, vertelde mij van de zomer dat hij vroeger eens langs het bos reed “en daar lag hij op een afgezaagde stronk, een slang. Voorzichtig zette ik de tractor stil, en op kousenvoeten ernaartoe. Eén klap met de bijl, tsjak, twee slangen!” “Maar het mag niet meer, het schijnt nu dat ze nuttig zijn, zelfs adders”, voegde hij er mistroostig aan toe. Zijn leeftijd en de bijna feodale verhoudingen waarin hij opgroeide vormen een excuus voor de wreedheid. Maar oude regenten en nouveaux riches spannen in Frankrijk, en natuurlijk niet alleen daar, samen om de jacht nobel, stoer of ook, 'groen' te doen lijken. Ook de patrijzen en fazanten die zo royaal worden uitgezet verkeren in het ongewisse over de betekenis van de bordjes 'chasse réservée'. Het wordt tijd voor een netwerk van asielplaatsen waar de onnozele dieren naar toe kunnen worden gelokt, om uit handen van de edelkillers te blijven.