Dilemma

Toen Henk Spaan aan Guus Hiddink vroeg, of deze Patrick Kluivert zou opstellen op 6 september tegen de Belgen, was het antwoord weliswaar geen kordaat 'ja', maar zeker ook geen duidelijk 'nee'. De kans dat de mentaal in het ongerede geraakte ex-Ajacied straks in de nationale ploeg zal staan lijkt dus vrij groot.

Is dat goed zo, of slecht zo? Het gaat in het antwoord helaas niet zozeer om de voetballer Kluivert als om de mens. Nu hij in zijn nieuwe omgeving enigszins lijkt ingeburgerd en hij ook bij AC Milan heeft duidelijk gemaakt dat hij fraaie doelpunten kan maken, is de voetballer Kluivert toe aan een hernieuwd optreden in Oranje. Maar is de mens dat ook?

Hij heeft privé roerige tijden doorgemaakt. Eerst was daar zijn betrokkenheid bij een dodelijk ongeval. Een deel van het Nederlandse publiek is daarbij kwalijk tegen hem opgetreden door spreekkoren vol 'moordenaar, moordenaar' in Patricks richting te spuien. Hij had schuld, maar was geen moordenaar. Kort daarop kwam hij opnieuw met de politie in aanraking wegens te hard rijden. Nu kan dat laatste ons allen wel eens overkomen, maar belastend in moreel opzicht was de omstandigheid dat dit uitgerekend op de dag gebeurde waarop het dodelijk slachtoffer van de aanrijding ten aarde werd besteld.

Jammerlijk was de affaire met een jonge vrouw, die - niet tegen haar zin - door de speler werd meegenomen naar zijn flat waar hij met drie vrienden met haar groepsseks bedreef. Zijn wij moraalridders? Maar de omstandigheid dat Kluivert in zijn eigen flat zoiets deed terwijl zijn op bevallen staande echtgenote in het ziekenhuis vertoefde, werpt toch wel een schril licht op de mentaliteit van de betrokkene. Het is waar dat sommige meisjes en vrouwen dermate gefascineerd zijn door alleen al de lichamelijk aanwezigheid van deze megaster, dat zij heel ver gaan in hun medewerking. Ik herinner mij een shot uit een hotel in Wenen, waar Kluivert zijn toenmalige vriendin als een zak aardappelen over zijn schouder had gedrapeerd en vervolgens de weg naar zijn kamer insloeg. Bij veel rare dingen die gebeuren speelt ook de abnormale welvaart mee van jongens, die zich financieel bijna alles kunnen veroorloven.

Wat mij het meeste stoort aan de Kluivert van nu is zijn gebrek aan spijt. Het spijt hem niet, wat er is gebeurd. Als hem gevraagd wordt of er sprake is van spijt, dan komt er een zinnetje over hoe stom hij is geweest. En hij voegt er haastig aan toe, dat hij in strafrechtelijke zin niets kwalijks heeft gedaan. Natuurlijk is hij stom geweest, maar is dat alles? Hij heeft nog steeds iets hooghartigs over zich. Dat kan een kwestie zijn van zich geen houding weten te geven. Er is nog iets anders. Een actie van een Ajax-sponsor waar alle Ajax-selectiespelers van een paar maanden geleden dertigduizend gulden per persoon wijzer van konden worden, dreigde niet door te gaan omdat Kluivert dwars lag. Naar men zegt wilde hij het vijfvoudige hebben van wat geboden was. De andere Ajacieden wilden toen niet meer met hem trainen en wedstrijden spelen als hij niet overstag ging. Na ingrijpen van het bestuur is het gebeurd. Ook hier weer die hautaine opstelling, juist in de periode waarin men enige nederigheid mocht verwachten.

Nu moet Hiddink kiezen en Kluivert moet zeggen of hij het aandurft. Blinkt hij uit en scoort hij vroegtijdig dan zal er wellicht niets aan de hand zijn, want veel voetbalsupporters zijn vlinderlicht in hun sympathie zowel als in hun antipathie. Maar mocht hij falen dan kan hij heel wat over zich heen krijgen.