Zingende Blazers

Chet Baker/Philip Catherine: There'll never be another You (Timeless SJP 437); Archie Shepp kwintet: Something to live for (Timeless SJP 439)

Als het gebit van een blazer niet in orde is, moet hij zijn tanden in iets anders zetten. Trompettist Chet Baker (1929-'88) gebruikte eind jaren '50 al bij vlagen zijn stem, en ging dat, veelvuldig gekweld door 'Kukidentale' problemen, later in zijn carrière steeds vaker doen.

Op de cd There'll never be another You zingt hij onder andere in het titelstuk en speelt hij ook geregeld piano, simpel maar effectief. Zijn solo's op trompet zijn aan de broze kant. Het weerwerk van de Belgische gitarist Philip Catherine is wat men noemt 'empathisch' en van hoge kwaliteit, met name in Leaving van Richard Beirach, een stuk met fraaie contrapuntische passages. In My Foolish Heart krijgt het duo gezelschap van een drummer en een saxofonist.

Hebben de vocalen van Baker iets kwijnends en androgyns, de stem van saxofonist Archie Shepp op Something to live for is duidelijk die van een 'echte' man. Zijn timbre lijkt op dat van 'sepia'-bariton Billy Eckstine, de wilde uitvallen zijn echter helemaal Shepp. Trompettist Eddie Henderson, pianist John Hicks en bassist George Mraz spelen goed, maar het is Shepp de vocalist die nadrukkelijk de show steelt. Hoe sterk zijn vocale fraseringen verwant zijn aan zijn instrumentale (dat geldt trouwens ook voor Baker) blijkt in California Blues waarin hij ook zijn tenorsax uitbundig laat zingen. Baker en Shepp zijn instrumentalisten die soms met de stembanden (moeten) blazen.