Popfestival Lowlands meer dan muziek; Frisse dansmuziek van Reprazent

Het begon als een 'afwijkend' popfestival. Maar inmiddels is Lowlands uitgegroeid tot een van de drukst bezochte pop-evenementen. Muziek is al lang niet meer het enige vermaak tijdens het driedaagse feest. De organisatoren hebben Lowlands opgezet volgens de normen van zap-televisie: vermaak en plezierig tijdverdrijf staan voorop. 'Here we are, now entertain us'. Een weekend lang gek doen in een verlaten polder.

Concert: Lowlands Gehoord: 22, 23 en 24 augustus Biddinghuizen.

Het begon als een 'afwijkend' popfestival. De organisatoren omschreven het als hun 'feestje', waarop ze eens konden doen waar ze zin in hadden. Belangrijker dan het aantal bezoekers was het unieke karakter van A Campingflight To Lowlands Paradise: een mengeling van merkwaardige verschijnselen en pas ontdekte, nog onbekende popgroepen. Een sfeer van saamhorigheid zou ontstaan doordat de bezoekers hun tentje opzetten naast het festivalterrein; een verlaten plek in de polder. Het sloeg verrassend goed aan. Vijf jaar later is 'Lowlands' uitgegroeid tot een van de geliefdste popfestivals van Nederland, dat bijna evenveel publiek trekt als het veel oudere Pinkpop, zo'n 40.000 mensen.

Popmuziek vormt de hoofdzaak, maar is zeker niet het enige vermaak bij het driedaagse evenement. Naast de vijf podia waar popgroepen optreden, is er een tent waarin theater, cabaret en andere kleinkunst te zien zijn, en een kleine bioscooptent. Op het terrein bevindt zich nog een halve kermis met minirad en grijpautomaten, diverse eet- en biertenten en kraampjes met kleren en platen. Lowlands is een driedaags stadje waar vermaak en plezierig tijdverdrijf voorop staan.

Een groot deel van het programma speelde ook dit jaar in op de behoefte aan feestvieren: ongecompliceerde, pretentieloze, gezellige muziek van bekende namen als Lemonheads, Cardigans, Heideroosjes, Rowwen Hèze, Faith No More en Skunk Anansie. Ook de nieuwe namen boden vooral gemakkelijk amusement. Zo was het lekker meezingen met de hit Fire Water Burn van het melige Amerikaanse kwartet Bloodhound Gang: 'The roof, the roof, the roof is on fire... Burn, motherfucker, burn!' En ontspannen dansen bij Afro Celt Sound System, een rare en tamelijk oppervlakkige combinatie van Afrikaanse en keltische muziek, of de Amerikaanse ska-groep Dance Hall Crashers.

Bands als Summercamp, Silver Sun, Fountains Of Wayne en Johan speelden prettig in het gehoor liggende, punky liedjes. Skaters konden hun hart ophalen bij de door een merk gympen gesponsorde parade van punkgroepen, de Vans Warped Tour.

Voor de naar nieuwe innovatieve pop hunkerende fijnproevers, waar Lowlands oorspronkelijk voor was bedoeld, was er niet veel te beleven. Er stonden veel bekende namen op het programma die zich al hadden bewezen in Nederlandse clubs, op andere festivals of zelfs op vorige afleveringen van Lowlands, zoals Foo Fighters, dEUS, Rollins Band, Chemical Brothers en Dinosaur Jr. De schaarse interessante nieuwkomers zaten in de dance-hoek, met uitzondering van het sympathieke Schotse Mogwai, dat op indrukwekkende wijze subtiele melodieën afwisselde met hevige gitaarnoise. En het Amerikaanse Swell, dat met een originele, sfeervolle benadering van gitaarpop het publiek overtuigde en voor een toegift werd teruggeroepen.

De jonge, eigenwijze Engelse reggae-zanger Finley Quaye verdeelde het publiek snel in voor- en tegenstanders: mensen die wegliepen om niet in slaap te sukkelen en anderen die genoten van de sterke soulvolle zang en de opgewekte, zachtaardige liedjes. Hard maar funky waren de Engelse groepen Lo Fidelity Allstars en Headrillaz. Zij lieten zien dat live-muzikanten een opwindende dimensie toevoegen aan de meestal met computers gemaakte dance.

Het meest bijzondere was het optreden van het Engelse collectief Reprazent met de toonaangevende jungle-muzikant Roni Size. Het collectief maakte frisse, dansbare, inventieve en emotioneel aansprekende dansmuziek. De electronisch voortgebrachte, drukke en aanstekelijke jungle-ritmes werden kracht bijgezet door een speels maar strak spelende drummer, een bassist voegde er avontuurlijke, diepe baslijnen aan toe.

MC Dynamite presenteerde het geheel en zweepte het enthousiast dansende publiek zelfverzekerd op. Naast instrumentale nummers die de ritmische mogelijkheden van de jungle-muziek verkenden, waren er een paar schitterende songs te horen, gezongen door de vrolijke zangeres Onallee. 'Together we can change it all', zong ze lieflijk en innemend. 'Take my hand, we'll share the fall'. Waarop de halsbrekende ritmes de oververhitte tent weer op zijn kop zetten.