Dreiging op micro-niveau

Patricia Cornwell: Unnatural Exposure. Little, Brown and Company, geb. 338 blz. ƒ 44,95

De eerste regels van een thriller met in de hoofdrol de vrouwelijke pathaloog-anatoom Scarpetta gaan onveranderd over het plaatselijke weer, en meestal is dat slecht. De wetenschap dat er gruwelijke gebeurtenissen zullen volgen, geeft de beschrijving vooraf van een sneeuwstorm of een druilerig regentje iets vreemds gezelligs en doet de lezer een zucht van behaaglijkheid slaken. Er zijn nu eenmaal dingen die niet moeten veranderen en de opening van een nieuw boek van Patricia Cornwell is daar één van.

In Unnatural Exposure, haar negende thriller en de achtste in de Scarpetta-reeks (haar voorlaatste boek was het minder geslaagde uitstapje Hornet's Nest, over een politieagente), spelen die eerste regels zich niet af in Virginia, woonplaats van de patholoog-anatoom en doorgaans plaats van handeling, maar in koud en nat Dublin, waar Scarpetta een reeks lezingen geeft. Scarpetta kan niet slapen, beelden van ontzielde lichamen, onthoofd en zonder ledematen, spoken door haar hoofd. Vier lijken zijn er gevonden in Amerika, en nu vermoedt Scarpetta een verband met soortgelijke seriemoorden, vijf in totaal, die jaren geleden plaatshadden in Dublin.

Maar met het tiende lijk, dat na haar thuiskomst wordt aangetroffen op een vuilnisbelt in Sussex, is iets anders aan de hand. Alarmerend is de uitslag op de romp, en als er nóg een lijk wordt gevonden met dezelfde vlekjes moet Scarpetta haar aanvankelijke analyse, gordelroos, laten varen. Als eenmaal vaststaat dat ze te maken heeft met een nog nooit aangetoonde mutant van het levensgevaarlijke pokken-virus, slaat de paniek toe. Deze seriemoordenaar is gewapend met een van de dodelijkste wapens op aarde. De FBI, plaatselijke en federale overheden, de hele kermis barst los en in een mum van tijd krijgt de zaak de status van nationale ramp, als een heel eiland in quarantaine moet om verspreiding te voorkomen.

Ondertussen krijgt Scarpetta vreemde e-mail, foto's waarop afgehakte voeten en handen netjes in de rij op een tafel liggen, en dreigboodschappen, beide afkomstig van een zekere deadoc die alles over haar lijkt te weten. Daar komt nicht Lucy weer in beeld, wiens rol in de Scarpetta-reeks gaandeweg steeds belangrijker is geworden en die zich heeft ontwikkeld tot FBI-agente, met een specialisatie in computers en virtual reality in het bijzonder. Dat leidt tot een mooie scène waarin Scarpetta dankzij de inspanning van haar nicht in staat is om virtueel rond te wandelen in de foto met de voeten. Uiteindelijk zal haar dat naar de moordenaar leiden.

Maar zover is het nog niet. Eerst wordt de lezer nog een paar keer slim op het verkeerde been gezet, en er spelen wat affaires die flink uit de hand dreigen te lopen. Zo is er de overambitieuze FBI-agent die lekt naar de pers, en wordt de voortgang van Lucy's carrière ernstig bedreigd als bekend wordt dat ze een lesbische affaire heeft. Zelf worstelt Scarpetta met haar knipperlicht-relatie met Benton Wesley, ook FBI. Die relatie speelt al enkele boeken en voegt een heerlijk romantisch boeketreeks-element toe aan de reeks. Dit keer is het menens, en is het de vraag of Scarpetta nu wel of niet zal vallen voor de knappe, gedistingeerd-grijze Wesley, die inmidels is gescheiden.

Alles bij elkaar voldoende ingrediënten voor een lekker gecompliceerd plot. Maar uit vorige boeken van Cornwell weten we dat ze niet altijd even goed slaagt in de uitwerking van alle verwikkelingen. Cause of Death verdiende op de Scarpetta-schaal van één tot tien niet meer dan een mager zesje door het overbodig gedoe rond nichtje Lucy en computers. Het tussendoortje Hornet's Nest had een warrig plot dat ten onder ging aan zijlijnen, waarbij bovendien de aard der seksen de belangrijkste fascinatie leek van Cornwell, zelf destijds geplaagd door hardnekkige roddels over een lesbische affaire.

In Unnatural Exposure is ze gelukkig weer helemaal op dreef. Het goed gekozen onderwerp, nieuwe levensbedreigende virussen, is in verband met bijvoorbeeld het AIDS-virus en het al even kwaadaardige ebola, actueel. Nicht Lucy speelt dit keer een functionele rol. Pikant in eerdergenoemd verband is wel Scarpetta's opmerking waneer zij met haar lesbische nicht een kamer deelt en Lucy uitgelaten bij haar in bed springt. De pathologe weet zich er geen raad mee. Ze zijn niet langer tante en nichtje, maar twee volwassen vrouwen, merkt ze fijntjes op.