Nieuwe cd Oasis stelt fans gerust

De Britse popgroep Oasis, die kort geleden door ruzies nog bijna uit elkaar viel, brengt morgen een nieuwe cd uit. Het album lijkt bedoeld als een sein aan de fans dat de groep nog steeds bestaat.

Oasis: Be Here Now, Creation Records

De muziek op de nieuwe Oasis-cd Be Here Now is niet zo briljant als de titel, die dwingend de opwinding van het heden benadrukt. Oasis wordt vaak gezien als een groep die slim muziek uit het verleden opnieuw gebruikt, maar de blinde verering van het Britse volk en het iets bescheidener wereldwijde succes toonden aan dat de groep juist hier, juist nu, een gevoelige snaar raakt. De overweldigende tweede cd van de groep, (What's The Story) Morning Glory?, raakte met simpele maar verslavend melodieuze songs en een imposant groots geluid direct het middenrif. Wie het had over de soms gênant knullige teksten of de gejatte stukjes muziek dacht al veel te veel na: het was het best zich gewoon over te geven aan de cd en hem een paar keer per dag te draaien, songs als 'Wonderwall', 'Don't Look Back In Anger' en 'Cast No Shadow' luid meezingend. De op het arrogante af zelfverzekerde, op simpele menselijke emoties gebaseerde muziek vaagde de herinnering weg aan de schijnbaar hopeloos onzekere jaren tachtig, waarin de mensheid leek te eindigen in een grote nucleaire paddestoelwolk en de westerse cultuur zichzelf postmodern wegrelativeerde. Oasis gaf bovendien en passant de klaaglijke grunge een schop onder de kont.

Maar de opvolger van (What's The Story) Morning Glory? klinkt een beetje als mosterd na de maaltijd. Zoals verwacht komt Oasis niet met iets nieuws, maar met een degelijke voortzetting van goede, bij vlagen bijzondere songs, vol inzet gespeeld. Ze zitten vol met de gebruikelijke verwijzingen naar Lennon en McCartney: “Fool on the hill, and I feel fine” (in de single 'D'You Know What I Mean?') en “Sing a song for me, one from Let It Be” (in het titelnummer).

De cd lijkt in de eerste plaats een geruststelling voor de fans: we zijn er nog. Ondanks alle breed uitgemeten ruzies die bijna tot het uiteengaan van de groep leidden; ondanks de huwelijken van de broers Noel en Liam Gallagher, respectievelijk de leider/songschrijver/gitarist/incidentele zanger en de charismatische stem/ster van de groep; ondanks de verstikkende aandacht van de pers, die berichtte wat Liam bij de kruidenier kocht en elke licht-proverende uitspraak van Noel opblies tot een schandaal. Oasis is hier, nu ,nog steeds. En Be Here Now is goed genoeg om de status van de band te consolideren, goed genoeg voor een miljoenenverkoop en een lang leven op de geluidsinstallaties in Engelse pubs en tienerkamers.

Zo is het harde, opgefokte 'My Big Mouth' zo'n nummer dat als een orkaan over de luisteraar heenraast, snerend gezongen door Liam, en volkomen dichtgesmeerd met stuwende, grommende en gierende gitaren - maar gelukkig nog wel mee te zingen. In dezelfde lijn ligt het beste nummer van de plaat: 'I Hope, I Think, I Know'; zo mogelijk nog opgefokter, met een parano¨de onzintekst die Liam uitdagend en op de toppen van zijn kunnen zingt: “They're trying hard to put me in my place, and that is why I gotta keep running / the future is mine and it's no disgrace, 'cause in the end the past means nothing.” Zoals de beste nummers op de vorige platen, is het een liedje dat je keer op keer opnieuw wilt horen.

Ook emotionele, kwetsbare songs als 'Stand By Me' en 'Don't Go Away' mogen er zijn. Maar op andere momenten lijdt Noel Gallagher aan zelfoverschatting. Het al enige tijd geleden door hem aangekondigde 'All Around The World' - volgens Gallagher bij uitstek geschikt om het Eurovisiesongfestival mee te winnen - is een fraai hart onder de riem voor de hele wereld, met het refrein “All around the world, you gotta spread the word, tell 'em what you heard, we're gonna make a better day”, een kruising tussen 'We Are The World' en The Beatles' 'All You Need Is Love'. Maar het evenaart die liedjes niet, en gaat met zijn ruim negen minuten echt te lang door: het had zeker de helft korter gekund. Dat geldt ook voor de nummers die zes of zeven minuten duren, zoals het ietwat dreinerige, door Noel gezongen 'Magic Pie'.

Een briljante cd is Be Here Now dus niet, en daarmee schiet Oasis tekort in een jaar waarin de Britse pop - met meesterwerken van Radiohead en Roni Size, opmerkelijk werk van onder meer The Verve, Kenickie, Spiritualized, Cornershop, The Chemical Brothers en The Prodigy en veel opwindende jungle- en big beat-muziek - een rijke, inspirerende tijd doormaakt. Noel Gallagher durfde nog niet de sprong in het onbekende aan die Radiohead wel maakte, en Gallaghers favoriete groep The Beatles in het verleden ook. Oasis is hier, nu, maar anderen zijn al verder.