Strijkers-jazz

Marc van Roon: Music for Piano & String Quartet (VIA 9920252). Distr. PIAS. Dig d'DIZ meets the Mondriaan String Quartet: Ontaarde Moeders (BVHAAST 9702).

Jazz en klassieke muziek weten elkaar steeds vaker te vinden. De Nederlandse (jazz)pianist Marc van Roon (1967) gaf op 10 mei dit jaar in de Kleine Zaal van het Concertgebouw een concert met een klassiek samengesteld strijkkwartet dat als Music for Piano & String Quartet pijlsnel werd uitgebracht. Niet onterecht, zo blijkt, want deze cd biedt meer dan probeersels. Verrassend is Opening waarin Van Roon met bijna Cecil Taylor-achtige heftigheid duidelijk maakt dat hij niet op fondantjazz mikt.

Om vast te stellen wat van Roon wel wil kan men het best 'When Kabuya Dances' beluisteren waarin minstens drie sferen gemixt zijn: 19de eeuwse romantiek, Schönberg-achtig modernisme en jazz uit de Chick Corea/Herbie Hancock-hoek. Wat echter het langst in het hoofd blijft hangen is het thema van 'Ichnatons Daughters', een juweeltje van tijdloze romantiek.

Dig d'DIZ (Drummer Is Zoek) speelde in '92 als trio in de Kleine Zaal maar ging voor Ontaarde Moeders, een ontmoeting met het Mondriaan strijkkwartet, toch maar de studio in. Voor de geluidsbalans is dat een voordeel maar aan de spontaniteit doet het enigszins afbreuk. De combinatie komt over als een nogal zakelijk huwelijk, waar pas in het tiende stuk ('Vogeltje-Depressief'), echte hartstocht bij lijkt te komen. Dat de DIZ o.l.v. baritonsaxofonist Jan Menu soms los van de Mondriaans opereert, bijvoorbeeld in twee mooie takes van Thelonious Monks 'Misterioso', is dan ook helemaal niet erg. De verhouding tussen jazz en strijkers is minstens zo moeilijk als die tussen twee geliefden. Soms moet één er hoognodig even tussenuit.