Locarno geeft hoofdprijs aan Iraanse film

LOCARNO, 18 AUG. Het Gouden Luipaard, de hoofdprijs van het 50ste Internationale Filmfestival van Locarno, is zaterdag toegekend aan de Iraanse film Ayneh (De spiegel) van regisseur Jafar Panahi.

De prijs werd uitgereikt door Panahi's leermeester Abbas Kiarostami, die nog maar een paar jaar geleden door de hem onbekende en onervaren aspirant-filmmaker benaderd was met het verzoek hem te mogen assisteren. In 1995 won Panahi voor zijn debuut The White Balloon in Cannes de Gouden Camera.

Zilveren Luipaarden werden in Locarno uitgereikt aan Gadjo Dilo van de Franse zigeuner Tony Gatlif en aan het Zuid-Afrikaanse debuut Fools van Ramadan Suleman. De publieksprijs ging naar de buiten competitie vertoonde Britse komedie The Full Monty van Peter Cattaneo. De triomftocht van de jonge Iraanse cinema dreigt in Locarno, waar het een paar jaar geleden in zekere zin is begonnen met een retrospectief op het werk van de toen nog als maker van kinderfilms bekend staande Kiarostami, wat potsierlijke vormen aan te nemen. Niet alleen vertoonde het festival een videofilm van vijf minuten, The Birth of Light, waarin Kiarostami uitsluitend de zon laat opkomen boven de Zwitserse bergen, maar ook twee 'films' op video van Abbas' zoon Bahman Kiarostami. De ene, Reis naar het land van de reiziger, vormt het verslag van de reünie na twintig jaar tussen zijn vader en het inmiddels volwassen hoofdrolspelertje uit Mosafer (De reiziger), de andere, Tarh (Het project), is een voorstudie op video van Abbas Kiarostami's in Cannes met de Gouden Palm bekroonde film De smaak van een kers. Geen van beide films lijken bijzonder geschikt voor openbare vertoning, maar de inteelt in de Iraanse filmfamilie kan nog gekker.

Locarno-directeur Marco Müller selecteerde zelfs een videofilm van Hanna Makhmalbaf, getiteld De dag dat mijn tante ziek was. Het is een 'home movie', waarin de regisseuse, dochter van de bekende filmmaker Mohsen Makhmalbaf, regelmatig zelf in beeld komt om haar vriendinnen te vertellen waarom ze wel of niet in aanmerking komen voor de hoofdrol. Tijdens de opnamen was Hanna Makhmalbaf nog geen negen jaar oud; de selectie van de film voor een vooraanstaand festival verdient dus een plaats in het Guinness Book of Records.

Jafar Panahi (37) kan het niet helpen dat zijn internationale erkenning samenvalt met het dol draaien van de cinefiele obsessie voor alles wat Iraans is. Ook Panahi bedient zich van de meest simpele middelen om zijn verhalen te vertellen, maar hij past ze geraffineerd toe, getuige ook zijn emotionerende videodocumentaire Ardekoul over de gevolgen van een aardbeving in Zuid-Iran.

De eveneens getalenteerde en originele regisseurs Kiarostami en Makhmalbaf dreigen daarentegen langzamerhand geen weerstand meer te kunnen bieden aan de bewieroking in het westen van elke videotape die zij of hun kinderen uit de camera halen.