Concert met bezems en olievaten

Voorstelling: Stomp door Yes/No People. Regie: Luke Cresswell, Steve McNicholas. zien: 12/8, Stadsschouwburg Amsterdam. Nog te zien aldaar t/m 17/8. Inl. 020-6242311/6211211.

Het begint met het aanvegen van de vloer met één bezem, het eindigt in een hels concert van acht mannen en twee vrouwen die met stokken op vuilnis- en olievaten slaan en daar nog een zekere choreografische vorm aan weten te geven ook. Ritmisch geluid is het bindmiddel van de voorstelling Stomp, in 1991 geconcipieerd door de twee Britten Luke Cresswell en Steve McNicholas - en sindsdien overal in de wereld met het grootst denkbare succes vertoond. Zelfs Michael Jackson - de persmap bevat een trotse lijst van beroemdheden die de show bezocht hebben - is de groep komen toejuichen en uit de eigen website blijkt dat de toekomstige internationale tournee ook nog na zes jaar voorziet in honderden optredens van drie verschillende bezettingen.

Dat laatste is geen overbodige luxe, want het is hard werken. Gedurende ruim anderhalf uur volgt de ene geluidsexplosie op de andere. Het patroon is steeds hetzelfde; een groepslid komt op met een voorwerp in zijn handen - een papieren zak, een stok, een buis, een kist of, zoals gezegd, een bezem - waar tot zijn geveinsde verbazing geluid mee te produceren valt. De rest van de groep volgt al spoedig en binnen de kortste keren is er wat je noemt Geluid, slechts in de hand gehouden door een voorspelbare compositie van verschuivende ritmes en steevast begeleid door de klakkende ijzers onder de schoenen van de groepsleden.

Het is een weinig subtiele maar slimme formule, die de groep naast het langdurige podiumsucces, reclamecontracten voor onder meer Heineken en Coca Cola opleverde. De aankleding en het door vuilnisemmers en stalen hekken bepaalde decor verwijzen losjes naar een klassieker als West Side Story, er is een schlemiel die voor de vrolijke noot als pispaal van de groep fungeert en de bezwete en glimmende spierbundels van de spelers voorzien op terloopse wijze in een onontbeerlijke erotische component.

Prettig om naar te kijken en de decibellen, hoe explosief ook, zijn ontspannend vermaak. In artistiek opzicht is Stomp nogal rudimentair en je vraagt je af waar de spelers na al die speelbeurten hun inspiratie nog vandaan halen, maar bij de huidige temperaturen past de voorstelling uitstekend. Op bevel klap je af en toe mee en dan merk je dat het lang niet makkelijk is wat men op het toneel staat te doen.