Van Tish Hinojosa hoeft het publiek niet mee te klappen

Concert: Zangeres Tish Hinojosa met haar band met o.a. Marvin Dykhuis (gitaar). Gehoord: 8/8 Paradiso.

Hoe moet je je gedragen als je als 13de kind van Mexicaanse immigranten geboren wordt in Texas, USA? Netjes en bescheiden waarschijnlijk. Dat was in elk geval de indruk die zangeres Tish Hinojosa vrijdag in Paradiso maakte, bij haar tweede concert daar binnen een half jaar. En een beetje op afstand, een tikje koel zelfs, moet er aan worden toegevoegd. Beginnen veel artiesten het publiek zo snel mogelijk te bewegen tot 'clapping hands' en andere vormen van participatie, Hinojosa lijkt zulke gemeenzaamheid niet op prijs te stellen. Zij is de artiest en het publiek moet maar luisteren.

Het is een alleszins redelijk standpunt, gezien het feit dat zij met haar laatste cd Dreaming from the Labyrinth, ook verschenen in een Spaanstalige versie, opnieuw heeft bewezen melodieuze liedjes te kunnen schrijven zonder in 'meedeiners' te vervallen. Dat ze zich voor deze cd onder andere liet inspireren door het werk van de Mexicaanse dichter en essayist Octavio Paz zegt niet alles maar wel iets.

Wie Hinojosa ziet als een zangeres van 'luisterliedjes' heeft dus geen ongelijk. Ook haar uiterlijk draagt bij aan dat beeld. Met haar lange jurk, haar tot op de taille en de onafscheidelijke slaggitaar lijkt ze de moeder van de hele wereld.

Ze maakte een cd met kinderliedjes, Cada Niño/Every Child, waarvan ze er in Paradiso één liet horen. Ze had er een intiem vibrato voor gereserveerd. Dat Hinojosa ook wat ruiger voor de dag kan komen, bleek uit stukken in country-rocksfeer en een enkele Tex-Mex-polka.

De band volgde haar in de diverse genres op een professionele en onopvallende manier. Alleen Marvin Dykhuis trad af en toe ook op de voorgrond, maar die speelt dan ook al jaren met haar. Zijn tweede stemmen zijn effectief, zijn solootjes op gitaar en mandoline welluidend en sierlijk.

Dat Hinojosa, inmiddels al een goed eind in de dertig, nog ooit een grote Amerikaanse ster zal worden is onwaarschijnlijk, ondanks haar heldere en pure geluid. Haar muziek heeft een te weinig markant profiel en haar optreden is niet brutaal genoeg om zelfs maar de halve wereld te veroveren.

Maar voor de inburgeringscursus country & folk is ze met vlag en wimpel geslaagd. Los Lobos-lid Steve Berlin produceerde haar debuut-cd Homeland, Linda Ronstadt coverde haar song 'Donde Voy' en haar cd Culture Swing werd tot 'Folk Album of the Year' gekozen.

Tish Hinojosa heeft dus reden om tevreden te zijn, net als de National Association for Bilingual Education waarvoor zij zich inzet with love/con amor.