Tussen Schalke en Borussia komt het vast wel weer goed

Wanneer koningsblauw en citroengeel elkaar raken, spreekt men van een keiharde botsing. Het zijn de kleuren van Schalke en Borussia Dortmund, rivalen tot in eeuwigheid met aanhangers tot in de dood.

GELSENKIRCHEN, 11 AUG. Wanneer zestigduizend in blauwe voetbalshirts gestoken mensen zich vermengen met tienduizend in geelzwarte voetbalshirts gestoken mensen, staat het Parkstadion van Gelsenkirchen op instorten. Dan zingen en springen de aanhangers van Schalke 04 met z'n allen om de aanhangers van Borussia Dortmund ontzag in te boezemen.

De wedstrijd tussen de twee populairste clubs van het Roergebied wordt het duel om de Ruhrpott genoemd. Het is een botsing tussen twee buren die hebben gezworen nooit en te nimmer vrede met elkaar te sluiten. Want wanneer ze elkaar vriendschappelijk de hand schudden, zou van rivaliteit geen sprake meer zijn.

Zonder rivaliteit bestaat er geen strijd, dan zou een ontmoeting tussen Schalke en Borussia als voetbalwedstrijd nauwelijks bestaansrecht hebben. De aanhangers van de clubs uit het Duitse industriegebied willen op het voetbalveld een strijd op leven en dood. Er moet worden gevochten om de bal en er moet vooral worden gewonnen van de vijand. De wedstrijden tussen Schalke en Borussia neigen naar een kennismaking met hel en verdoemenis. Er zijn aanhangers van Schalke die voor een paar honderd mark een seizoenkaart van Borussia kopen om alleen de wedstrijd Borussia-Schalke te kunnen zien. Anders dreigen ze op de dag van de wedstrijd geen kaartje meer te krijgen. Ze scheppen er een groot genoegen in na die ene wedstrijd de seizoenkaart voor het gezicht van Borussia-fans te verscheuren, liefst na een overwinning van Schalke.

Enkele oude getrouwe Schalke-fans vinden dat het er tegenwoordig te lief aan toe gaat. Er wordt alleen nog maar gezongen, van hatelijke kreten jegens de rivaal is nauwelijks sprake meer. Er kan niet meer goed worden gezopen en gevochten. Het is hen zu friedlich. Wie de drukte op de snelwegen naar Gelsenkirchen zaterdagmiddag zag kreeg de indruk dat de duizenden voetbalsupporters op weg waren naar een carnaval. Supporters in uitbundig blauw en geel zwaaiden naar elkaar als vrienden die elkaar een tijd niet hadden gezien.

Voor de wedstrijd heerste in het immense stadion een sfeer alsof de paus zijn opwachting zou maken. Niet alleen de commercieel betrokken tv-zenders, ook de schrijvende media hadden hun gebruikelijke oorlogstermen vergeefs aangewend om de spanning op te voeren. De wedstrijd tussen de winnaar van de UEFA Cup en de winnaar van de Champions League zou een wedstrijd worden waarin de rivalen elkaar te vuur en te zwaard zouden bekampen, lazen we zelfs in doorgaans ingetogen Duitse kranten. Zo'n vaart liep het zaterdag niet.

De club uit Gelsenkirchen is sinds het sportieve succes van vorig seizoen de op twee na vermogendste club in de Bundesliga. Schalke boekte een recordomzet van ruim 82 miljoen gulden. Daarmee is de omzet van een jaar eerder, ruim 42 miljoen, bijna verdubbeld. Bayern München, de Duitse kampioen, is de topclub met ruim 160 miljoen. Borussia Dortmund haalde een omzet van bijna 155 miljoen gulden. De groei van toeschouwersaantallen en tv-opbrengsten hebben hier vooral toe bijgedragen.

Aanhangers van Schalke, waarvan een groot deel werkloos is, houden niet van die rijke clubs uit Dortmund en München. Maar het is de vraag of over een jaar of twee, wanneer Schalke volgens voorzitter Schnusenberg de omzet van Borussia en Bayern heeft bereikt, zich nog zo uitlaten over het vermeende snobisme van de twee topclubs. Vooralsnog is nog te horen aan de manier waarop de spelers van Borussia worden begroet, hoe Schalke-fans walgen van de jongens uit Dortmund. Daar valt enig begrip voor op te brengen. Zoals de Borussen zich gedragen en zoals ze spelen, daaruit spreekt zelfingenomenheid. Zeker nadat ze in de Champions League-finale van Juventus hebben gewonnen, denken de spelers zich salonvoetbal te kunnen permitteren. Wat de Borussen zaterdag tegen Schalke lieten zien was afschrikwekkend.

Het was zo warm dat een aantal toeschouwers per brancard het stadion moesten verlaten. Nu zou dat ook het gevolg kunnen zijn van te veel bier. Grote glazen voor en na de wedstrijd vlogen over de vele tapkasten. Wat te denken van de tekst die op het programmablad stond ter promotie van de bierconsumptie van de shirtsponsor van Schalke, Veltins: Komische Borussen: haben die meisten Brauereien und kommen trotzdem hierher. Kein Wunder! Frisches Veltins.

De Nederlandse trainer van Schalke, Stevens, bleek zaterdag de beschikking te hebben over een sterk internationaal getinte spelersgroep. Naast de Nederlanders Mulder, die tot eind september moet herstellen van een zware blessure, De Kock, Van Hoogdalem en nieuwkomer Eijkelkamp, kan hij ook nog twee Belgen, Goossens en Wilmots, en twee Tsjechen, Latal en Nemec, een Rus, Klioejev, en een Angolees, Pereira, opstellen. Van de Nederlanders maakte Eijkelkamp de sterkste indruk, kappend en draaiend, en de Duitse voetballer van het jaar Kohler, in verwarring brengend.

De beste speler van Schalke is zonder twijfel Wilmots. Bij Borussia blijft het genieten van Möller, hetverwende kind van de Bundesliga dat prachtig kan voetballen, en van de Portugees Sousa, die geen last had van de hitte en alle spelers in ijver en balvaardigheid overtrof. Deze opsomming wekt de indruk dat de wedstrijd het aankijken waard was. Zelfs de supporters zullen dat tegenspreken.

Maar een doelpunt of nog beter een overwinning kan al het lijden doen vergeten. Een paar minuten voor het einde stak Eijkelkamp een van zijn lange benen uit naar de bal die Kohler had weggetrapt. De Nederlander schoof de bal naar Thon die Anderbrügge aanspeelde. Deze 33-jarige invaller trapte de bal hard in het doel van Borussia: 1-0.

Dat was nu een Sonntagsschuss. Daar wilden de aanhangers op de Südkurve wel een feest voor aanrichten. Schalke won van Borussia en dat was al enige jaren geleden. Op de tribunes klonken tot ver na afloop prachtige liederen. Anderbrügge die daar alleen voor die kolossale tribune stond met allemaal in blauw gestoken mensen en die fraaie liederen over zich heen kreeg, dat moet wel een erg fijn gevoel voor hem zijn geweest.

Zo eindigde een wedstrijd in vrede die in vrede was begonnen. Buiten het stadion hingen aanhangers van beide clubs aan de tap met bier uit Gelsenkirchen. Kein Wunder! Frisches Veltins.