THE ECONOMIST

Honderd dagen staat hij nu aan het roer: de Engelse premier Tony Blair. Volgens The Economist is het nog te vroeg om de balans op te maken, maar een paar kanttekeningen plaatst het blad wel. Die ademen vooral verbazing. Hoe is het mogelijk dat Engelands sterkste regering van de eeuw de indruk blijft wekken helemaal niet zo sterk te zijn? Ergo: dat Engeland te maken heeft met een zwakke regering.

Deze indruk wordt ondermeer gestaafd door het feit dat de regering-Blair zich gedraagt alsof zij, na de klinkende overwinning van Labour, nog steeds in een verkiezingsstrijd is gewikkeld. Zo voerde Blair persoonlijk campagne tijdens de tussentijdse verkiezingen in Uxbridge, wat helemaal niet nodig was. Voorts wijst het blad op de aan paranoiä grenzende obsessie van Blair c.s. wanneer de media het bestaan om kritische noten te kraken over Labour. En waarom reageerde de regering zo krampachtig op de recente mededeling dat de minister Cook van Buitenlandse Zaken zijn vrouw verlaat voor een staflid? In plaats een volwassen houding te tonen, liet het kabinet verhalen uitlekken om de aandacht van Cook af te leiden. Het lijkt er volgens The Economist op dat de regering-Blair vooralsnog meer aandacht heeft voor de manier waarop deze regering overkomt dan voor de inhoud van het beleid. Dat kan in tijden van (economische) voorspoed. Het wordt problematisch wanneer de zaken slechter gaan.