WC-cultuur

De verschillen in wc-cultuur en -technologie tussen Groot-Brittannië en 'het continent', zoals beschreven door Dick Wittenberg (2 augustus), zijn, als ze al bestonden, allang achterhaald.

Bijna dertig jaar al reis ik regelmatig naar en door Groot-Brittannië, gemiddeld vier keer per jaar. Ik kan dus meepraten over Britse wc's. Die verschillen niet van die in mijn eigen huis en in de huizen van mijn vrienden in Nederland. Het zijn allemaal diepspoeltoiletten. Tot ik het artikel van Wittenberg las dacht ik dat het vlakspoeltoilet al sinds de jaren zeventig uit de Nederlandse wc-technologie verdwenen was. Eerlijkheidshalve moet ik hier wel vermelden dat ik in 1974 de vlakspoeltoiletten in ons toen nog nieuwe huis liet vervangen door diepspoelers en wel omdat we Engelse vrienden te logeren kregen, wetend dat zij die 'presenteerbladen' bespottelijk zouden vinden. De sanitairhandel bood toen een ruime keuze diepspoelers van zowel Nederlandse als Duitse, Britse en Franse makelij.

Het diepspoeltoilet heeft inderdaad het 'nadeel' dat er wel eens water tegen je billen spat, maar jaren geleden heeft G. van Lennep al eens uitgelegd hoe dat effectief te voorkomen is. Gewoon door een velletje toiletpapier mooi vlak op de waterspiegel te deponeren. Het werkt gegarandeerd.

Het diepspoelsysteem biedt geen garantie tegen 'remsporen'. Vandaar dat men ook naast menige Britse wc een borstel in een rekje aantreft. Voor dit laatste is nog een reden te bedenken: Britse stortbakken mogen dan superieur zijn aan die op het vasteland, het is mijn ervaring dat ze dikwijls minder goed doorspoelen.