Rijkste dichter van Groot-Brittannië kan niet spellen

LONDEN, 9 AUG. Zijn contracten met platenmaatschappij EMI en de muziekzender MTV hebben van hem niet alleen in één klap de rijkste dichter van het Verenigd Koninkrijk gemaakt, maar ook de meestgehate. De 28-jarige Murray Lachlan Young, die nooit eerder een gedicht gepubliceerd heeft. Zijn eerste cd - Vice & Verse - is pas vorige week uitgekomen maar door de muziekketen HMV al eenderde in prijs gereduceerd.

“Het werk van Young aan een serieuze kritische analyse onderwerpen, levert hetzelfde gevoel op als een Uzi legen op een roomsoes. Daar komt alleen maar troep van”, schreef de dichter Don Paterson in The Independent. “Young is geen dichter. Het is alsof hij ooit een omschrijving van poëzie heeft gehoord, maar zelf nooit een gedicht heeft gelezen. (..) Zijn gedichten ontberen zelfs de meest elementaire poëtische deugden (correcte spelling, bij voorbeeld).”

“Zijn nieuwe bazen bij MTV en EMI mogen blij zijn als ze Young binnenkort nog kunnen verkopen aan de regering om hem samen met die andere door gekke koeien-ziekte getroffen runderen te verbranden”, sneerde een columnist. De jonge meester kan over zoveel jaloezie alleen zijn zwarte manen schudden. Als onderdeel van een studie Media Performance verrichte hij sociologisch onderzoek naar het ster-zijn. Hij weet dat roem maar voor weinigen is weggelegd.

Murray Lachlan Young ziet eruit als een Byron voor het jaar 2000. Lang en tanig, met de dood in de ogen. Om de schouders een fluwelen mantel die speciaal voor de dichter is ontworpen. Als hij de gedichten voordraagt, met een kakstem, bollen de klinkers en rollen de r's.

Hij weet ook wel dat hij niet kan toveren met woorden. In een interview met the Daily Telegraph bekende Young dat hij waarschijnlijk leesblind is. Op school had hij al moeite de woorden tot zinnen te smeden. Nog steeds kan hij niet spellen. Maar hij verstaat de tijdgeest. En als dj in het Londense clubland had hij veel succes met zijn ironische teksten. Toen hij weer eens in de WW en op zwart zaad zat, zoals dat hoort bij ware dichters, doopte hij zichzelf om tot voordrachtskunstenaar. Gekleed in een wit pak, zijn huid met talkpoeder bedekt, declameerde hij 'Simply Everyone's Taking Cocaine', een gedicht dat ook op zijn eerste cd figureert. Zo werd Murray Lachlan Young ontdekt. EMI gaf hem een platencontract van 1,1 miljoen pond. MTV bood hem een kwart miljoen pond om honderd videoclips van negentig seconden te maken.

Wat de mediaconcerns in Young zien blijft ook na het herhaaldelijk beluisteren van Vice & Verse duister. Misschien hebben ze op wrede wijze wraak willen nemen op een grapjas die in zijn versjes de lege glitterwereld van EMI en MTV op de hak lijkt te nemen. Veel van de twaalf gedichten op de cd spelen in de trendy wereld van rocksterren, playboy's en supermodellen. Zoals 'MTV Party' en 'Casual Sex', waarin Young “eau de toilette” op “cigarettes” laat rijmen en overvloedig met merknamen strooit. “Oh, Oh, Oh, Oh, Duty Free.” Zijn hoofdpersonen drinken modieuze drankjes als 'gin sling', kouten over San(!) Moritz en Cannes, terwijl een koor van mobiele telefoons onophoudelijk piept.

Het kan ook best zijn dat EMI en MTV er een satanische genoegen in scheppen een anonieme ploeteraar met één enkele pennenstreek onder een cheque tot beroemdheid te verheffen. Zoals de dood de kunstenaar een zeker aura kan geven, zo lukt dat tegenwoordig ook met geld. Young zelf lijkt ernstig rekening met die mogelijkheid te houden. Zoals blijkt uit zijn gedichten vol zelfspot: 'The Pros & Cons Of Superstardom', 'W.A.H. Wiggings, The Boy Who Struck The Recording Deal' en 'The Life & Death Of Art'.

In dat laatste gedicht wordt een kind tot Kunst verheven door een machtsbeluste Kunstpaus. En alles wat het aanraakt is Kunst. Zelfs zijn poepluiers worden tentoongesteld. Uiteindelijk wordt Kunst de dood ingedreven. Ook zijn laatste zaadlozing verheft de Kunstpaus nog tot Kunst. De moraal van het verhaal zit in de laatste regel: “Geloof nooit in je eigen pr.”