Column

Bloot

Belgische vrouwen hebben veel mooiere borsten. De hele maand juli heb ik bij onze zuiderburen aan het strand gelegen en afgelopen week mocht ik mij vermaken in een snikheet Bergen aan Zee, dus ik kan goed vergelijken.

Het moet gezegd: België wint. En niet een beetje. België wint op alle fronten. Hoe dat komt? België is niet topless. De Belgische vrouwen tonen veel meer hun vrouwelijkheid, zijn er trots op, genieten van het verschil der seksen en laten zien dat God een goede bui had toen hij hen schiep. De Belgische dames versieren hun pronte of bescheiden voorgevels met een mooie bikini, hullen hun lijf in een spannend badpak en geven mij, als laatste ongetatoeëerde hetero, een hoop te raden. Bij ons wordt het allemaal zo plat en fantasieloos uitgestald. In België zat ik achter mijn zonnebril mijn zinnen te prikkelen, liet ik mijn fantasie regelmatig even buiten spelen, maar in Nederland heb ik niets anders gedaan dan lezen, lezen en nog eens lezen. Slapen helpt ook en een goede droom kan je aardig uit de realiteit helpen. Dat is hard nodig.

Ik heb kinderen in de giebelleeftijd en op hun aanraden ben ik meegeweest naar het naaktstrand tussen Schoorl en Bergen. Of het erg was? Ja! Het was heel erg. Buiken, borsten en billen hangen en liggen in alle maten en soorten in de verschrikkelijke etalage van de jaren negentig. Allemaal spiegelloze types zonder een gram eigenwaarde. Wie heeft ze ooit verteld dat dit mooi is of gaat het daar niet om? Gaat het om het broekloze gevoel van vrijheid of is het meer de ijdelheid dat alles gebronsd moet zijn? Aan het begin van deze vakantie ben ik lelijk verbrand, maar hoe doen naaktlopers dat? Kan je je snikkeltje zo verbranden dat je het een paar dagen niet kan doen? Vervelt hij ook? Wanneer is de ontpreutsing van ons land begonnen? Op welk moment ging men massaal over naar een totale schaamteloosheid? Mijn vader ontroerde mij ooit door iets heel eenvoudigs. Samen met moeder bezocht hij ons gezin op een prachtige dag aan het strand. Op een gegeven moment zei ik tegen hem: “Man, doe je bloes uit.” En toen legde hij heel simpel uit dat er een dag in je leven komt en dan doe je dat niet meer. En hij had die leeftijd bereikt.

“Wie trekt die grens?” vroeg ik.

“Die trek je zelf”, zei mijn moeder en glimlachte wijs.

Het is goed dat ze zijn overleden want mijn wandelingetje van afgelopen woensdag hadden ze niet gered. Fysiek niet, maar psychisch zeker niet. Van Schoorl naar Bergen is ongeveer vijf kilometer. Dus ik heb heen en terug tien kilometer bloot gezien. En dat is veel. Dat is heel veel. Het leukste is dat iedereen zijn best doet om zo ontspannen mogelijk over te komen, maar dat maakt het nog veel treuriger. Alles paradeert langs de vloedlijn met een neutrale meubelboulevardblik. Ik zag een echtpaar op het harde strand badmintonnen. Bloot badmintonnen. Hij met zijn wapperende jodocus, terwijl bij haar de perkamente envelopjes bij elke slag meezwabberden. Bijna was ik naar ze toe gegaan om te zeggen dat het van niemand hoeft. “Trek nou wat aan, doe er wat omheen, het is voor alle partijen beter. Voor jullie onderling, voor de argeloze wandelaar zoals ik en zeker voor mijn kinderen. Een leuke jeugd is prima maar zoveel lachen is ook niet goed.”

Mijn kinderen hebben überhaupt seksueel een zware week. Tussen België en Bergen waren we een uurtje thuis om het konijn Flapoor op te halen en juist op dat moment begon de carnavalsoptocht van bootjes vol juichende homo's door de Amsterdamse grachten. Ik kan u zeggen dat dat veel is als je zes bent. En als daar vier dagen later nog eens een aantal kilometers goed doorvoed, welvaartsvast bloot bij komt, dan voel je je al gauw zeven. En in België gebeurt dat allemaal niet. Maar daar gebeuren weer veel gruwelijker zaken. Ik hoorde een Vlaamse vader op het strand tegen zijn vrouw zeggen: “Ik ga een kuil voor de kinderen graven.” En dat klinkt zeker in dat land heel erg luguber.