TELEVISIEKOKS GEVEN HET SLECHTE VOORBEELD

Van alle landen in Europa is Groot-Brittannië het land waar men zich de meeste zorgen maakt over het voedsel dat men eet. Deze bezorgdheid kan na allerlei onverkwikkelijke affaires met besmette eieren en de gekke-koeienziekte natuurlijk geen kwaad. Maar soms loopt het de spuigaten uit.

Michael Cooke, hoofd van het Chartered Institute of Environmental Health (CIEH) heeft zich uitermate kritisch uitgelaten over de televisiekoks die volgens hem een gevaar voor de volksgezondheid zijn: “Hun programma's worden door miljoenen mensen gevolgd en ze moeten daarom het goede voorbeeld geven. Het voedsel moet op een zo veilig mogelijke manier worden klaargemaakt.” De 'Two fat ladies' Jennifer Paterson en Clarissa Wright kregen van Cooke een veeg uit de pan. Zij zitten eerst met hun vingers in hun haar en dan weer in het eten dat ze koken en verspreiden zo bacteriën. De lange gelakte nagels van Paterson zijn Cooke een doorn in het oog. De dames zijn echter niet van plan zich iets van deze kritiek aan te trekken en blijven volgaarne 'politiek oncorrect'. Ook Sophie Grigson, die van Cooke de bellen uit haar oren moet halen en ook de ringen van de vingers moet doen, gaat door met koken zoals zij het wil. “Ik stop mijn oren niet in het eten. Er zou natuurlijk een oorbel in het voedsel kunnen vallen, maar dat is hoogst onwaarschijnlijk. Die CIEH-regels zijn bedoeld voor grote commerciële keukens. Ik laat zien hoe ik in mijn eigen keuken kook.” Vreemd genoeg ontving de exuberante televisie-kok Keith Floyd de complimenten. Hij kookt, vergeleken met al die andere televisiekoks, op een verantwoord hygiënische manier. Floyds commentaar: “Het is een wonder. Ik zal het met een borrel vieren.”

Het is niet de eerste keer dat beroemde koks worden gekapitteld. In 1991 lanceerde de toenmalige Engelse minister van Voedsel, David McLean, een plan dat op zoveel bezwaren stuitte dat het grandioos is mislukt. De minister wilde niet alleen dat er op verpakt voedsel dat in winkels te koop is werd vermeld wat er precies inzat, hij wilde ook dat diezelfde informatie over calorieën, gebruikte ingrediënten, geur- en smaakstoffen en andere toevoegingen op het menu van restaurants zou komen te staan. Mensen die uit eten gaan dienden net zo goed te worden geïnformeerd als mensen die hun eten in de winkel kopen. Weg dus met romantische teksten als: in boter gebraden duivenborstje op een bedje van op de Zeeuwse schorren geplukte zeekraal, gegarneerd met pikante Himalayarijst in een romige en kruidige groentencoulis van tomaat, aubergine, knolselderij en basilicum geplukt in de tuin van de abdij van San Miniato. Exotische menutaal verklaarde hij taboe. De minister gaf de voorkeur aan no-nonsense teksten. Eigenaren van restaurants en chefkoks stonden op hun achterste benen en vonden zijn plannen onpraktisch en bureaucratisch. Marco Pierre White, op dit moment zo ongeveer de beroemdste 3-sterren kok van Engeland, veronderstelde dat minister McLean wel een erg saai leven moest leiden om zo iets te kunnen bedenken. Raymond Blane van 'Le manoir aux Quat' Saisons' bij Oxford vond het een onmogelijk voorstel: “Ik wil graag informatie aan mijn klanten geven, maar het menu wordt zo dik als een boek. Er kunnen voor één enkel gerecht wel 70 ingrediënten worden gebruikt. Een goede kok blijft uit de buurt van additieven en een slechte kok die uit blik kookt zal dat niet op zijn menu zetten.”

Pittige avocado-yoghurt mousse

Een eenvoudig zomers gerecht dat snel klaar is. Pureer met behulp van een keukenmachine of blender de schoongemaakte lenteuitjes en de yoghurt. Halveer de avocado's. Verwijder de pit en doe het vruchtvlees bij het yoghurtmengsel. Voeg het citroensap en een beetje zout toe en pureer. Schep deze avocado-mousse in glazen, waarvan de vochtig gemaakte randen in fijngeknipte bieslook zijn gedoopt. Strooi er wat cayennepeper op.

2 rijpe avocado's

4 lenteuitjes

sap van 1 citroen

125 ml dikke (Griekse)yoghurt

zout

bieslook

cayennepeper