Hollywoodtoer van graf tot graf

Een beetje lacherig staan we te wachten op de hoek van een zijstraatje vlakbij Mann's Theatre en de Walk of Fame. Klaar voor de Grave Line Tour, een van de origineelste toeristische attracties in Hollywood.

Een gedistingeerde Engelsman vertelt grinnikend dat hij zijn vrouw niet kon overhalen met hem deze toer te doen. Zij vond het erg bizar om een beetje voor je plezier rond te rijden in een lijkwagen. Dan komt de auto net de hoek omzeilen: een grote, zwarte lijkwagen, bouwjaar ergens jaren zestig.

Achter het stuur zit Ray Savage (32), een roodharige clown die veel weg heeft van Ralph uit Happy Days. Voordat de toer begint krijgt elke deelnemer een kopie van een origineel 'certificate of death' van een beroemd persoon in de handen gedrukt. Op grijs gemarmerd papier lees ik op die van mij de doodsoorzaak en tijdstip van overlijden van Marilyn Monroe.

Wanneer we ons op de comfortabele bank hebben genesteld en de wagen zich in beweging zet, beginnen grote druppels uit de hemel te vallen. “Die regen is niet echt hoor”, roept Ray vrolijk, “allemaal special effects; zo'n lijkwagentoer kan natuurlijk niet gedaan worden met een stralend zonnetje!” Een half uurtje later komt een ziekenwagen met loeiende sirenes voorbij. “Die hoort ook bij ons, speciaal voor jullie”, grijnst de chauffeur.

Grave Line Tours ('See the Stars' Last Stops!') is een gigantisch succes. Belangstellenden moeten in het hoogseizoen op een wachtlijst gezet worden omdat er te veel aanmeldingen zijn. De moorden, de zelfmoorden, de overdosissen, de seksschandalen, de hele rataplan van Hollywoods Babylon krijgt de toeschouwer te zien en te horen terwijl hij wordt rondgereden in de lijkwagen. Het huis waar Marilyn Monroe dood werd gevonden, het hotel waar Janis Joplin aan een overdosis stierf, de woning waar de Menendez-broers hun ouders vermoordden.

Ook het Shelton-appartement krijgt de Grave Line-deelnemer te zien. Het gebouw wordt ook wel het zelfmoordhotel genoemd, omdat twee vrouwen zich hier van het leven beroofden. De eerste ongelukkige was Jenny, de helft van een wereldberoemde tweeling, bekend onder de naam Dolly Sisters. In de beginjaren van deze eeuw had de identieke tweeling een dansact en hun adembenemende schoonheid bezorgde hun wereldfaam. Tot het noodlot toesloeg. In 1933 werd het gezicht van Jenny ernstig beschadigd door een auto-ongeluk en kwam aan haar carrière abrupt een eind. In 1944 werd Jenny's levenloze lichaam, bungelend aan een gordijnkoord, in haar appartement gevonden. Haar opengesperde dode ogen keken richting Hollywoodletters.

Tweeëntwintig jaar later pleegde Clara Blandick een paar kamers verderop zelfmoord. De actrice werd vooral bekend door haar rol als tante Em in De tovenaar van Oz. Miss Blandick trok haar mooiste jurk aan, kapte haar haar, werkte haar make-up bij en vlijde zich neer op de bank. Toen alles naar haar volle tevredenheid was trok ze, er goed voor oppassend niet haar kapsel in de war te brengen, een plastic zak over haar hoofd.

“It's the seamiest sites in the City of Sins you really want to see, huh? HUH? Well, you'll see Hollywood's Babylon at it's most unflattering angle...the Dream Factory's Nightmare!” spot het foldertje. Na twee uur zit de toer erop en zet Ray ons weer vlakbij Mann's Chinese Theatre af. Een nieuw groepje staat al te wachten.

Wie interesse heeft kan een soortgelijke dodentoer langs allerlei graven maken. Ray laat aan het einde van de rit fijntjes weten ook privé-tochten te organiseren langs de verschillende begraafplaatsen. Vijfentwintig dollar vraagt hij ervoor, en dat is niet duur, komen we de volgende dag al snel te weten. Er is namelijk niet één grote begraafplaats waar alle filmsterren naar hun laatste rustplaats worden gebracht, maar ze liggen door de hele stad verspreid. Weken kostte het Ray voordat hij de laatste rustplaats van de meeste sterren wist te traceren.

Sommige kerkhoven zijn heel moeilijk te vinden. Soms zijn ze zo klein dat je er finaal voorbijrijdt als je niet beter weet. Het pittoreske kerkhof bijvoorbeeld waar Marilyn Monroe begraven ligt. Haar crypte ligt op een kerkhofje achter een drukke verkeersweg, verstopt achter een supermarkt. Niemand vermoedt vanaf de straat dat een paar meter van deze heksenketel vandaan zich een plaats van serene stilte bevindt.

Monroe ligt ingemetseld in een muur. De laatste rustplaats van de beroemdste seksgodin van deze eeuw is teleurstellend eenvoudig. Marilyn Monroe 1926-1962 is alles wat vermeld staat. Haar grafplaat is donkerder dan de omliggende platen. Ray vertelt dat het marmer is aangetast door de ontelbare lipstickkussen die fans erop drukken. Om de zoveel tijd wordt de lipstick door schoonmakers verwijderd, maar het vettige spul is het marmer dan al ingetrokken. Jaren geleden werd een mislukte poging ondernomen de crypte open te breken. Het gerucht gaat dat dieven het gemunt hadden op het halssnoer waarmee Monroe begraven ligt.

Op hetzelfde kerkhof liggen ook de lichamen van Dean Martin, Truman Capote en Nathalie Wood. Vertel aan Ray welk graf je wilt zien en hij weet het feilloos te vinden. Tientallen naslagwerken heeft hij gelezen en inmiddels is hij zelf een lopende encyclopedie. Na een middag 'rondje graven' hebben we nog maar de helft gezien, maar we zijn doodop. Wanneer we afscheid van Ray nemen grijnst hij en zegt vriendelijk: “Enjoy life, this is not a rehearsal!”