Vergiftigd vredesproces

NA DE BLOEDIGE zelfmoordaanslag van woensdag in Jeruzalem heeft de Israelische regering de na zoveel bomexplosies bekende reeks maatregelen genomen om haar burgers voor verdere aanslagen te behoeden en het Zelfbestuur van Yasser Arafat te dwingen het Palestijnse terrorisme aan te pakken.

De Palestijnse gebieden van Israel zijn van Israel afgegrendeld, waardoor tienduizenden Palestijnen niet naar hun werk in Israel kunnen, het net weer op gang komende vredesoverleg is weer opgeschort, en als extraatje heeft Jeruzalem ditmaal ook de uitbetaling van belastinggeld aan het Palestijnse Gezag gestaakt. Zelfs heeft de Israelische premier Netanyahu gewaarschuwd dat hij wel eens een eind zou kunnen maken aan het hele vredesproces als Arafat zich niet aan zijn kant van het autonomie-akkoord van Oslo houdt, namelijk volledige samenwerking op veiligheidsgebied.

De zelfmoordaanslagen op drukke markten, bij bushaltes, in stadsbussen, kortom op plaatsen waar behoorlijk veel burgers bijeen zijn, zijn afschuwelijk, en het is bekend dat Arafat omwille van zijn eigen politiek overleven niet zo hard tegen de moslim-extremisten van Hamas en Islamitische Jihad optreedt als mogelijk is. Arafat volgt na elke aanslag eenzelfde ritueel tegenover Hamas als de Israelische autoriteiten tegenover hem. De Israeliërs grendelen de Palestijnse gebieden af, Arafat laat bekende activisten oppakken, Israel versoepelt de afgrendeling en Arafat laat zijn arrestanten gaan.

AAN DE ANDERE KANT: terrorisme is niet te voorkomen met veiligheidsmaatregelen. Zelfs in een dictatuur als Irak waar niets mankeert aan de veiligheidsdiensten is het mogelijk een aanslag uit te voeren op de voortreffelijk beschermde oudste zoon van Saddam Hussein. Netanyahu heeft ruim een jaar geleden de verkiezingen om het premierschap gewonnen op zijn belofte eerst veiligheid te verschaffen, nog vóór vrede. De bomaanslag van woensdag toont aan wat hij had kunnen weten en misschien ook wist: dat dit een loze belofte is.

Intussen is onder Netanyahu's bewind wèl de atmosfeer vergiftigd rond het vredesproces, dat nu, meer dan onder zijn voorgangers, van de ene impasse naar de andere strompelt. Het is niet goed denkbaar dat Netanyahu zijn dreigement waarmaakt om, als Arafat niet aan zijn bevelen gehoor geeft, het beetje vredesproces dat nog rest, maar af te blazen. Ook onder Netanyahu moet Israel nu eenmaal met zijn Arabische buren samenleven - oorlog is met de huidige stand van bewapening synoniem voor zelfvernietiging geworden.

DE IRONIE WIL dat een vlot verlopend vredesproces evenmin een garantie is voor veiligheid. Er zijn nu eenmaal, aan beide zijden, extremisten die geen belang hebben bij deze vrede. Het is wel zo dat de Israelische maatregelen - in dit geval terwijl de regering nog steeds niet weet uit welke hoek de daders komen - een extra voorraad extremisten creëren. En daarmee eerder nieuwe aanslagen genereren dan voorkomen.