Kruisje

Maurice Greene, die zondag in Athene wereldkampioen sprint is geworden, bekruiste zich eer hij zijn snelle lichaam in beweging zette. Jan Ullrich begon op de voorlaatste dag van de Tour de France pas aan de helse tijdrit van meer dan zestig kilometer nadat hij wel driemaal het bekende kruisje had geslagen.

Dit kan diverse dingen betekenen. Misschien is Ullrich dermate gelovig, dat hij op een dag die een hoogtepunt uit zijn sportloopbaan moest worden, tot uiting wilde brengen dat hij niet voor zichzelf reed, maar voor god. Hetzelfde kon voor de Amerikaanse hardloper gelden. Respect voor degene die hij als de allerhoogste macht beschouwde.

Er zijn ook andere uitgangspunten denkbaar. Het kan ook simpelweg uit bijgeloof voortkomen. Onder het motto dat het wellicht helpt en zeker niet schaadt. Romario, de voetbalcrack, deed het wel eens vlak voordat hij een strafschop nam. Misschien uit angst die trap te missen wanneer hij het gebaar zou overslaan. Mag je dan niet lopen voor jezelf? Moet het altijd voor een hogere macht zijn? Sommigen presteren voor en denken vooraf aan hun vaderland, of aan hun vrouw, hun vader of moeder - aan personen die hen in hun carrière intens hebben geholpen.

Dit zijn respectabele zaken. Maar ik wil toch even melden dat ik steeds sterker een neiging tot lichte onpasselijkheid voel opkomen bij het aanschouwen van al die kruisjesslaanders. Ieder zijn meug en vrijheid voor ons allen, maar moeten al die gebaren zichtbaar worden voor de hele wereld? Recht op privacy kan ook een zaak zijn van sommige dingen voor jezelf houden en niet delen met de openbaarheid. De neiging om als een soort missionaris door het leven te gaan is voor anderen best wel eens storend. Het is zeker niet noodzakelijk en vermoedelijk ook niet gewenst om je ziel voor iedereen bloot te leggen. Dat kan er wel nobel uitzien en wellicht barst het ook van de goede bedoelingen, maar zoals sommigen al heel lang weten, is de weg naar de hel daarmee geplaveid. Wij hoeven van topsporters echt niet alles te weten. Je kweekt er trouwens voyeurs mee en op die manier komen we allemaal bij Henk van der Meyden uit.