Greene en Jones vormen nieuw Amerikaans koningspaar op 100 meter; Een triomftocht van de jonge sprinters

ATHENE, 4 AUG.De nieuwe koning van de sprint dankte zijn trainer, maar hij dankte vooral de Heer. “Hij is elke dag met mij de baan opgegaan en hij heeft me deze kracht gegeven”, zei Marice Greene na de 100-meterfinale van Athene. Het was, riep de 23-jarige Amerikaan, allemaal een kwestie van geloof en vertrouwen.

Greene won de wereldtitel bij de mannen, zijn landgenote Marion Jones bij de vrouwen. Het was een glorieuze avond voor de Amerikaanse sprint. De laatste dubbele Amerikaanse triomf dateerde alweer van 1988 bij de Olympische Spelen. Toen vormden Carl Lewis en Florence Griffith-Joyner het koningspaar.

De laatste jaren waren de Amerikaanse sprinters zelfs uitgelachen nadat ze zowel bij de WK van 1995 als bij de Olympische Spelen van 1996 geen medaille op het koningsnummer hadden gewonnen en ook op de estafette hun meerdere hadden moeten erkennen in Canada. De malaise lijkt nu een halt te zijn toegeroepen. Gisteravond wonnen de Amerikanen bij de mannen behalve het goud van Greene ook brons door de derde plaats van Tim Montgomery op de 100 meter. “The young men are stepping up”, zei een opgewonden Greene. “Ik ben er trots op een Amerikaan te zijn en ik heb altijd gezegd dat ik het goud zou terugbrengen.”

Maurice Greene (23 jaar) en Marion Jones (21) werden in juni van dit jaar in Indianapolis voor het eerst nationaal kampioen en zetten gisteren meteen hun opmars voort op het internationale toneel. De overwinning van Greene was vrij duidelijk, die van Jones niet. De verrassend sterke concurrente Zhanna Pintoessevitsj uit Oekraïne waande zich eerst zelfs winnares, maar werd tijdens haar ereronde onaangenaam verrast door de mededeling dat Jones had gewonnen. Het verschil tussen de twee bedroeg tweehonderdste van een seconde, 10,83 om 10,85. “Ik twijfelde zelf ook”, bekende Jones, “maar toen ik een paar teamgenoten op de tribune met hun duim omhoog zag zitten, wist ik dat ik de kampioen was.”

De carrière van Jones kent een opmerkelijk verloop. Nog geen jaar geleden stapte Jones van basketbal, waarin ze met North Carolina Amerikaans collegekampioen werd, over naar de atletiek. Twee voetbreuken hadden haar de lust voor het basketbal even ontnomen. Bovendien was atletiek haar “eerste echte liefde”. Als junior had ze al snelle tijden gelopen. Haar verloofde, CJ Hunter, is kogelstoter en behoorde in Athene ook tot de deelnemers.

Bij mannenkampioen Greene was na afloop niet basketbal, maar religie het meest besproken onderwerp. Zo zei hij de hulp van God ingeroepen te hebben toen hij na het inlopen voor de finale met kramp in zijn bovenbeen terugkwam in het stadion. Ook zijn ploeggenoot Ato Boldon had er last van. Samen baden ze voor een snelle genezing. Bij Greene werd het verhoord, bij Boldon niet. Hij voelde de onwillige spieren tijdens de wedstrijd weer. Dat maakte de sprinter uit Trinidad tot de grote verliezer van het sprintkampioenschap.

Boldon was vooraf de favoriet en leek het wereldrecord voor het grijpen te hebben. In de kwartfinales van vrijdag had Boldon al een sublieme tijd van 9,87 gelopen, slechts driehonderdste verwijderd van de beste tijd uit Atlanta van Bailey. Als hij vlak voor de finish niet rustig opzij had gekeken dan zou het record er waarschijnlijk al zijn aangegaan. Dat moest dan maar in de finale gebeuren.

Maar Boldon werd slechts vijfde in een voor hem onwaardige tijd van 10,02. Schreeuwend kwam de sprinter na afloop de catacomben van het stadion ingelopen en vroeg om ijs voor zijn gehavende dijbeen. Ice, shit! Zijn begeleider stoof meteen weg. Toch toonde Boldon zich een sportief verliezer. Hij omhelsde meteen na de streep innig zijn maatje Greene. “Ik was nog nooit zó klaar voor een race als nu”, vertelde hij later. “En dan krijg je dit. Maurice wist het. Hij zag de paniek op mijn gezicht. Nothing you can do, man.” Maar is dat wel zo? Als het er op aankomt, blijkt er steeds wat aan de hand met Boldon.

Athene '97 kreeg niet zijn zo gehoopte wereldrecord. Titelverdediger Bailey voelde zich naar zijn zeggen al weken niet in goede doen en was sinds zijn laatste bezoek aan Europa veertien kilo afgevallen. Hij was al tevreden met het zilver.

De winnende tijd was 9,86, een persoonlijk record voor Greene en de vierde tijd die ooit werd gelopen. Ook de nieuwe kampioen had vooraf op een wereldrecord gerekend. “Maar op de 100 meter gaat het zo dat je de race wint en je er misschien, als god dat wil, ook nog een wereldrecord bij krijgt.” Dat record is nu zijn volgende doel. “Mijn sprint is nog lang niet perfect. Ik leer nog elke dag bij.”

Ook Marion Jones wil nog veel harder gaan lopen. Bij de vrouwen staat het wereldrecord op naam van Griffith-Joyner met 10,49, een tijd die in de atletiek als onwaarschijnlijk en dubieus wordt ervaren. Maar de succesvolle John Smith, trainer van onder anderen Greene en Boldon, voorspelde gisteravond in Athene dat Jones ook tijden van onder de 10,50 in haar lange benen heeft.

Jones lijkt in staat voor lange tijd het vrouwensprint te gaan beheersen. Ze is de opvolgster van Devers, Torrence en Ottey. De eerste twee zijn er in Athene niet bij, Ottey wel. De bij het publiek zeer populaire Jamaïcaanse, 37 jaar inmiddels, werd in de finale getroffen door grote pech.

In Athene schijnt het startschot voor de atleten slecht te horen te zijn. Daar werd Ottey de dupe van. De man met het pistool constateerde een valse start bij Sevatheda Fynes in baan 1, maar de veterane hoorde het tweede schot niet en sprintte zo'n zestig meter vol door. Het was niet vreemd dat Ottey bij de herstart kracht miste. Twintig meter voor de finish hield ze in en werd ze gedemoraliseerd zevende. De oude koningin van Jamaica had een waardiger aftocht verdiend.