GETZ & EVANS

Stan Getz: Focus (Verve 521 419-2), Bill Evans: Conversations with Myself (Verve 521 409-2), Stan Getz & Bill Evans (Verve 833 802-2). Distr. Polygram.

In de klassieke hoek houden de platenfirma's de omzet op peil door het telkens heropnemen van bekende composities. Ander orkest, andere dirigent, en daar is weer 'een 5e' van Beethoven of Mahler. In de jazz, waarin het meer gaat om bepaalde interpretaties door bepaalde solisten, leidt de dwang tot omzet vooral tot nieuwe zakken voor oude wijn die zijn houdbaarheid heeft bewezen.

Bijvoorbeeld de legendarische samenwerking van saxofonist Stan Getz met componist/arangeur Eddie Sauter uit '61 die leidde tot Focus. Het materiaal verscheen een paar keer op lp, vervolgens op een 'gewone' cd en steekt nu in een chic uitklapbaar digi-pack. Met een nieuw boekje met toelichting erbij waarin ook de hoestekst van vroeger vervat is. Puur muzikaal gezien zit de winst in het zo mogelijk nog betere geluid, want de extra stukjes van een 45 toeren single ('I'm late, I'm late' en 'I remember when') blijken geknipt uit de oorspronkelijke versies.

Minder 'klassiek' maar even rijk uitgevoerd is Conversations with Myself, een solo-project van pianist Bill Evans uit '63. De opnamen baarden destijds een hoop opzien omdat ze het resultaat waren van 'overdubbing' wat toen in de jazz als nep werd beschouwd. Deze uitgave bevat alle muziek van de lp van destijds plus 'Bemsha Swing' dat vroeger op een verzamel-cd van Evans stond.

Stan Getz & Bill Evans is een 'gewoon' verpakte cd, maar absoluut geen slechtere koop dan de twee hierboven. Niet alleen door het unieke karakter van deze ontmoeting uit '64 met Elvin Jones op drums en Ron Carter of Richard Davis op bas, maar ook omdat deze cd 22 minuten meer muziek bevat dan de lp. Daar komt nog bij dat hij, samen met 49 andere Verve cd's, deze zomer is ondergebracht in een serie die nog net geen twee tientjes kost.