Drie generaties jazz-zangeressen; Rita Reys, Denise Jannah en Fleurine in het Concertgebouw

Concert: Rita Reys, Denise Jannah en Fleurine ('Dutch Ladies of Jazz') begeleid door het orkest van Cor Bakker. Gehoord: 1/8 Concertgebouw, Amsterdam. Fleurine verder: 13/8 Haarlemse Jazzdagen, 20/8 Lange Voorhout, Den Haag, 30/8 Uitmarkt Amsterdam.

'Waar gaan jullie heen, meisjes?' vroeg Rita Reys (72) zaterdagnacht aan Denise Jannah en Fleurine. Het uitverkochte Concertgebouw barstte uit in bulderend gelach bij deze humor 'van het moment'; de zangeressen haalden aan de zijkant van het podium gewoon even hun microfoons op.

Men kan de vraag ook ernstig stellen. Wat zijn Jannah (41) en Fleurine (29) met en in de jazzmuziek van plan? De zo'n vier jaar geleden tot nieuwe 'jazzdiva' uitgeroepen Jannah behoudt zich het recht voor 'van alles te zingen' zoals zij op gezette tijden zegt en laat merken. In het Concertgebouw beperkte zij zich tot overbekende songstandards maar zette die krachtig naar haar eigen hand. Voor 'Come Rain or come Shine' en 'Just in Time' koos ze ongebruikelijk hoge tempi. 'Sophisticated Lady' en 'God Bless the Child' werden theatraal zwaar aangezet. Duke Ellingtons 'dame' werd daardoor een huilebalk waar je niet graag meer mee uit zou gaan, het in gospelblues gedrenkte 'kind' van Billie Holiday daarentegen veranderde in een dijk van een meid die je zo op de stang van je fiets zou nemen.

Het contrast met 'Lazy and Satisfied', het openingslied van Fleurine, kon bijna niet groter zijn. Het geluid van deze nieuweling in jazzland is klein en vergeleken met dat van Jannah aan de bleke kant. Wat haar siert is dat ze haar eigen teksten schrijft, soms op bekende melodieën, soms ook in samenwerking met anderen, zoals te horen is op haar debuut-cd Meant to be. Zo schreef ze met collega zangeres Lilian Viera het in het Portugees gezongen 'Escolher' waarmee ze in het Concertgebouw wel overtuigde. Misschien is dat een indicatie voor waar Fleurine 'heen' moet, niet naar de 'echte' jazz maar in de richting van de Braziliaanse sfeermuziek. Al is de concurrentie daar nog heviger dan in de jazz.

Rita Reys bediende zich, net als Jannah, uitsluitend van standards. De eerste twee daarvan gingen als gevolg van een microfoondefect gedeeltelijk de mist in, maar ze nam wraak door een werkelijk schitterend gefraseerde versie van Gershwins beauty 'The Man I Love'. Ze smokkelde tussen het officiële programma een versie van 'Skylark', een duet met vibrafonist Frits Landesbergen, en was na haar reguliere slotstuk 'Just Friends' niet te beroerd nog twee liedjes met de 'meisjes' te doen. Fleurine had zich daar blijkbaar goed op voorbereid want ze deed het verrassend goed, tot haar laatste noot in 'cry', het slotaccoord van het onvermijdelijke 'Summertime'. Dat ze al vijf minuten later bij de garderobe haar cd stond te signeren was ook opmerkelijk. Ze heeft misschien, anders de de ik-figuur uit de Bob Dorough-song op haar programma, nog niet alles, maar in elk geval voldoende tempo.