La Haine

La Haine, BBC2, 0.55-2.35 uur.

Drie jongens uit de banlieue, zo'n betonnen immigranten-voorstad van Parijs, hebben de grote rellen gemist. Om het verzuim goed te maken, organiseren zij hun eigen versie. De confrontatie met de politie loopt ruimschoots uit de hand. Omdat het trio bestaat uit een joodse Noordafrikaan, een zwarte man en een witte skinhead, krijgen de meeste stereotypen een kans.

De film, gemaakt door Mathieu Kassovitz, had veel succes in Cannes en de rest van de wereld. In 1995 werd de (letterlijk en figuurlijk) in zwart-wit opgenomen quasi-documentaire in Frankrijk geroemd als een 'schokkend signalement van een sociale tijdbom'. Het genre van de 'banlieue-film' werd ontdekt. Maar juist de immigranten die dergelijke films maakten, moesten over het algemeen weinig van La Haine hebben.

Karim Dridi, cineast van gemengd Tunesisch-Franse afkomst, maker van onder meer de film Bye, Bye, kraakte La Haine destijds als “een modieuze, paternalistische film. Het erge is dat hij links en rechts wordt aanvaard als de film die zegt wat er aan de hand is. Belachelijk want hij is gemaakt door mensen die geen donder weten van het leven van. De film krijgt status omdat een paar miljoen mensen hem hebben gezien.”

Ook andere cineasten die het leven in de Franse townships als onderwerp of decors hebben genomen, verwijten het publieks-succes van Kassovitz' film impliciet of openlijk aan het effectbejag van La Haine.

Malik Chibane (maker van onder meer Hexagone) zegt: “La Haine heeft veel kwaad gedaan aan films die serieus over de banlieues gaan. Doordat hij als referentiepunt geldt, lijken meer genuanceerde films 'soft'. Kassovitz weet niet waar hij over praat. Het is een slechte Nike-reclame.”

Toen ik in '95 Kassovitz op deze kritiek wilde laten reageren, hield hij zich onbereikbaar. De jonge cineast was overweldigd door het succes. Met zijn duurdere, nieuwe film Assassin is dat aanzienlijk minder. In Chanteloups-les-Vignes, waar De Haat werd opgenomen, hoeft hij zich naar verluidt niet meer te vertonen. La Haine is een redelijke persiflage op het werk dat tv-ploegen in banlieues doen, maar is zelf geen uitzondering op dat vluchtige patroon.