Schaars water

In het artikel 'Schaars water' in NRC Handelsblad van 22 juli schetst Theo Westerwoudt de schrijnende staat van de schoon watervoorziening in (grote delen) van onze wereld.

In het rijtje van oorzaken ontbreekt de belangrijkste: de steeds groeiende wereldbevolking. Dat de Indiase waterexpert prof. Biswas zich kwaad maakt dat er weinig concreets gebeurt om de situatie te verbeteren wekt niet de minste verwondering: bekend is dat de mens slechts enkele jaren vooruit kijkt, hoewel heel goed in staat op lange termijn prognoses te maken, getuige de publicaties van een kleine groep doordenkende deskundigen. Helaas worden dezen door kortneuzige politici en leiders veelal als doemdenkers onder tafel gepraat.

Het is grappig te zien dat in het overzicht over de watersituatie in de wereld ruim vijftig jaar (2050) vooruit wordt gekeken. Ik vrees dat voorbij wordt gegaan aan het feit dat in 2050 reeds zeer ingrijpende rampen en veranderingen in de wereld zullen hebben plaatsgevonden. En wel door het opraken van de fossiele brandstoffen. Omstreeks 2027 is de aardolie op (ceteris paribus). Door de aardgas- en (bruin)kolenvoorraden tevens te gebruiken als substituut van de aardolie (als brandstof én grondstof) is vervolgens omstreeks 2045 het aardgas op en zijn in 2065 de kolenmijnen uitgeput. Voor degenen wie jaartallen weinig zeggen: kleine kinderen en de kinderen die nu geboren worden maken dit alles mee.

Geluk bij een ongeluk: vanaf 2060 heeft de wereld geen koelwater meer nodig, zodat wij dat voor anderen doeleinden kunnen gebruiken. De vraag is alleen: wie zijn wij in het jaar 2060?