Pleidooi Van Lottum voor een nieuw imago na knappe prestaties

AMSTERDAM, 1 AUG. Eigenzinning. Opvliegend. Wispelturig. John van Lottum staat pas aan het begin van zijn tennisloopbaan, maar de lange lijst met typeringen doet vermoeden dat het enfant terrible een bewogen carrière achter de rug heeft. Het is volgens de derdejaars professional telkens hetzelfde liedje. Hij speelt een wedstrijd, wint of verliest en wordt vervolgens afgeschilderd als een heethoofd met een racket in zijn handen. “En daar word ik dus een beetje moe van.”

Van Lottum werd onlangs uit Jong Oranje gezet wegens een vermeend gebrek aan professioneel gedrag, zowel binnen als buiten de baan. Zelf beschouwt de 21-jarige Brabander zich als “een speler met karakter”, zoals hij gisteren nog maar eens benadrukte na zijn uitschakeling in de kwartfinales van de Open Nederlandse tenniskampioenschappen in Amsterdam. “Zo ben ik nu eenmaal. Het wordt tijd dat jullie dat accepteren”, zo richtte hij zich tot de vertegenwoordigers van de media. Waarna hij zijn betoog afrondde met een welgemeend advies. “Concentreer je voortaan op mijn tennis in plaats van op mijn verleden.”

Van Lottums reprimande volgde op zijn nederlaag in drie sets (4-6, 6-4, 2-6) tegen Slava Dosedel, een 26-jarige Tsjech met een bescheiden staat van dienst. Zoals het voor de hand ligt om Van Lottum een driftkikker te noemen, is de verleiding groot Dosedel als een droogstoppel te beschrijven. Sinds de dagen van Ivan Lendl, een stoïcijn bij uitstek, gaan tennissers uit Tsjechië door het leven als sporters die hun emoties angstvallig in bedwang weten te houden.

Kennelijk was de toernooi-organisatie in Amsterdam dezelfde mening toegedaan op de vierde dag van de Dutch Open. Dosedel, een groot bewonderaar van Lendl, werd omschreven als iemand bij wie op de baan zelden of nooit een lach op het gezicht verschijnt. Ter compensatie had de nummer 59 van de wereld op de snaren van zijn racket een smile getekend. “Zo draagt hij altijd een glimlach met zich mee.”

Al te lang stond Van Lottum niet stil bij zijn nederlaag. Nadat de nummer 233 van de wereld in de eerste ronde te sterk was gebleken voor de Vlaamse gravelspecialist Filip Dewulf, onlangs nog halve finalist op Roland Garros en winnaar in Kitzbuhel, overmeesterde hij een dag later zijn landgenoot Dennis van Scheppingen. Zijn plaats bij de laatste acht in Amsterdam betekende een passend vervolg op de zegereeks die hij onlangs neerzette bij zijn Grand-Slamdebuut in Londen.

Op de grasbanen van Wimbledon overleefde hij ruim een maand geleden de kwalificaties waarna de qualifier tot veler verrassing doordrong tot de derde ronde van het hoofdtoernooi. Daarin moest hij uiteindelijk het hoofd buigen voor Marcelo Rios, de gravelspecialist uit Chili met een al even bedenkelijke reputatie als Van Lottum.

In de wetenschap dat zijn loopbaan na drie jaar eindelijk op drift was geraakt, deed Van Lottum gisteren een verheugende constatering. Voorbij was de tijd dat hij zich onzeker over de baan voortbewoog en “eigenlijk maar een beetje stond te klooien”. Sinds kort staat hij met “een brok zelfvertrouwen” op de baseline en aan het net. “In een wedstrijd ben ik niet langer hulpeloos. Ik weet wat ik moet doen.”

Die mentale omschakeling was in de ogen van de pupil van Henk van Hulst van aanzienlijk groter belang dan zijn recente verwijdering uit Jong Oranje. Of zijn vermeende eigenzinninge, opvliegende en wispelturige karakter. “Die verhalen wil ik eigenlijk niet meer lezen.”