Waarschuwingssignaal

Storm, windhoos, slagregen, schade, gewonden en zelfs doden (NRC Handelsblad, 9 juni). Nog steeds is het mogelijk dat dit ons overkomt, zonder dat daar een voor ieder begrijpelijk en liefst indringend landelijk waarschuwingssignaal aan vooraf gaat.

Ondergetekende was tijdens de storm als wedstrijdzeiler op het Braassemermeer en werd geconfronteerd met de dood van een medewedstrijdzeiler. Toen de storm voorbij was bleek dat er een boom op mijn auto was gevallen. Uiteraard waren velen wel op de hoogte van de weersverwachting voor die bewuste zaterdag: “warm weer met mogelijk plaatselijk onweersbuien met windstoten”. Maar ach, de mensen geloofden het wel. Een donker luchtje zien we zo vaak.

Natuurlijk zijn er de bekende meteo-instituten, die in samenwerking met media als radio en televisie de bevolking kunnen alarmeren bij zeer snel opkomende en onverwacht zware stormen. Maar er is nog een instrument waarvan we gebruik kunnen maken: het voormalige luchtalarm, de bekende sirene uit de oorlogstijd die hopelijk daarvoor nooit meer gebruikt hoeft te worden. Toen in Zeeland en West-Brabant de ellende met de storm begon had van daaruit een bevoegd persoon dit alarm in werking kunnen stellen. De sirenes zijn krachtig en indringend, ze zijn landelijk en kunnen iedereen alarmeren om direct radio of tv aan te zetten en noodberichten en adviezen af te wachten. Natuurlijk moeten daarover vooraf afspraken worden gemaakt. Maar het instrument is er. Waarom zouden we het niet gebruiken?