Nordholt (2)

Maandag 16 juni

Mijn zoon Joram (17) is vannacht niet thuisgekomen. Gisteren was hij de hele dag bij het LAKS, de scholierenorganisatie waarvan hij bestuurslid is. Zou hij misschien bij de demonstratie van 'autonomen en chaoten' betrokken zijn geraakt?

Het lijkt ons onwaarschijnlijk: zaterdag was hij lid van de ordedienst bij de demonstratie voor een ander Europa, maar hij is noch autonoom, noch chaoot, wat dat ook wezen mag. Om half elf bel ik de politie. De dienstdoende agent constateert dat hij niet geregistreerd staat. Gearresteerd? Zou kunnen. Maar als hij zijn naam niet heeft willen noemen, wordt hij ook niet geregistreerd. Kan hij dan wel naar huis bellen? Nee, mevrouw, kunnen we niet aan beginnen. Over een dag of drie ziet u hem waarschijnlijk wel terug.

Ik leg neer. Drie dagen afwachten? Ik bel met het Autonoom Centrum, de Arrestantengroep en waag me zelfs in het krakersbolwerk Vrankrijk. Niemand weet waar hij is. Ik moet denken aan de tijd dat ik werkte voor Amnesty International. Ik kan me opeens verrassend goed verplaatsen in de gevoelens van familieleden op zoek naar 'verdwenen' dierbaren.

Dinsdag 17 juni

's Middags bel ik met advocate Ties Prakken. Vanmiddag worden de arrestanten door advocaten bezocht, zegt ze. Op tv verklaren Nordholt en Vrakking dat de demonstranten werkelijk kwaad in de zin hadden en heus niet toevallig aanwezig waren. Om half elf gaat de telefoon: Joram is 's middags door advocaat Jos Rijser bezocht en bevindt zich in Hoogeveen. Hij had al meteen na zijn arrestatie zijn naam genoemd. Dat ik nog eens zo opgelucht zou zijn door de mededeling dat mijn zoon in de gevangenis zit!

Woensdag 18 juni

De hele dag afwachten. Om zes uur gaat de telefoon: Joram. Hij is weer in Amsterdam en komt straks naar huis. Ik schrik als hij vertelt hoe hij is behandeld. Hij was op weg naar huis in de demonstratie verzeild geraakt, en voordat hij goed en wel wist wat er gaande was, door de ME in de boeien geslagen. De eerste paar uur had hij in de Bijlmerbajes met knellende plastic handboeien gewacht op wat komen ging. Vervolgens geslapen op een kale vloer zonder matrassen. De tweede dag acht uur in de open lucht zonder eten of drinken. Toen in een arrestantenbus naar Hoogeveen, waar hij met een stuk of zeventig anderen werd ondergebracht in een sportzaal. De sfeer was uitstekend, dat wel.

Nawoord

Joram is inmiddels thuis. Zijn rugzak, die bij de arrestatie in beslag is genomen, is een week later nog steeds spoorloos. Een ontvangstbewijs is nooit verstrekt. Toch een smet op het blazoen van Nordholts dienders.