Jij bent precies wat ik wil

Ook wie nooit naar de Top 40 luistert, kent ze. Overal klinken de zomerhits, in de straten en op de stranden, in de cafés en in de winkels. In een wekelijkse serie over de soundtracks van voorbije zomers deze keer de zomerhit van het jaar 1978.

Hoe mooier de zomer hoe groter de zomerhits, hoor je wel eens zeggen. Dat klinkt aannemelijk, want de platenkoper is nu eenmaal eerder in de stemming voor een vrolijk zomers deuntje als de zon schijnt en de hitparade over de terrassen schettert. Is het dan toeval dat de 'Lambada' op nummer 1 stond in de zonnige zomer van 1989? En zouden liedjes als 'Dolce Vita' en 'Vamos A La Playa' ook zo'n succes zijn geworden zonder de hitte van 1983?

Jazeker, luidt het antwoord. Noem het escapisme, of rebellie tegen de weergoden, maar zomerhitkopers trekken zich weinig aan van zon of regen. Ook een kwakkelzomer kan een monsterhit opleveren.

Neem het jaar 1978, de zomer die voor Nederland zo teleurstellend begon met de verloren WK-voetbalfinale in en tegen Argentinië. Veel zon was er niet, de temperatuur lag onder het gemiddelde, en Bob Dylan trad op in een verregende Kuip; maar met 'You're The One That I Want' bezetten John Travolta en Olivia Newton-John negen weken lang de eerste plaats in de Nederlandse Top 40. Tussen eind juni en begin september groeide hun rock'n'roll-voor-de-jaren-zeventig bijna uit tot de grootste zomerhit aller tijden; alleen 'Ich Bau Dir Ein Schloss' van Heintje stond in de zomermaanden van 1968 nog langer op 1.

'You're The One That I Want' was het slotlied van Grease, de verfilmde musical over Amerikaans schoolleven in de jaren vijftig die in de zomer van '78 de wereld veroverde. Niet alleen omdat de muziek zo aanstekelijk was, maar vooral omdat John Travolta er de hoofdrol in speelde. De 24-jarige superster, die in Saturday Night Fever Amerika had leren discodansen, bleek ook zingend begiftigd met 'the Midas touch'. Zowel op de plaat als op het witte doek werd Grease een ongeëvenaard succes. Niet voor niets praat de amusementsindustrie nog steeds over het 'Travolta-effect' wanneer de buitenproportionele aantrekkingskracht van een ster ter sprake komt.

Het toeval wilde dat 'You're The One That I Want' een hit werd in de maand dat de vorige Travolta-film, Saturday Night Fever, eindelijk de Nederlandse bioscopen bereikte. De komst van die film, voorbereid door de soundtrack van de Bee Gees ('How Deep Is Your Love?', 'Staying Alive'), betekende de definitieve doorbraak van de discomuziek in Nederland. Maar aan de top van de hitparade was dat niet af te zien: zelfs een sublieme disco-song als 'Miss You' van de Rolling Stones kon de concurrentie met 'You're The One That I Want' niet aan.

Grease zou trouwens pas maanden na de Amerikaanse première naar Nederland komen. Wie de film wilde zien, moest met vakantie naar Engeland, of geduldig wachten tot het najaar. Als voorproefje werd elke week in Top Pop het fragment met 'You're The One That I Want' vertoond: een uitgelaten mini-filmpje over een in leer en spijkergoed gehuld koppel dat elkaar achterna zit op de kermis. De bink Travolta, met vetkuif en semi-falsetstem, zingt zijn meisje toe dat hij zal bewijzen dat hij haar liefde waard is; de beduidend minder hippe Olivia Newton-John verzekert hem: 'my heart is set on you'. Samen zingen ze 'you're the one that I want' en dansen ze de toekomst in.

In de zomer van 'You're The One That I Want' leek de wereld vol van mensen die iets of iemand met heel hun hart wilden. De tennisser Tom Okker wilde de Wimbledon-titel, maar werd in de halve finale gestuit door de latere winnaar Björn Borg. Het echtpaar Brown uit het Engelse Oldham wilde een kind en kreeg Louise, de eerste reageerbuisbaby. De moslims in Iran wilden de ayatollah Khomeiny, en bevochten de politie van de sjah. De katholieken wilden Johannes Paulus I, de 'lachende Paus', maar hij stierf na 33 dagen pontificaat. De Amerikaanse president Carter wilde vrede in het Midden-Oosten, en coachte president Sadat van Egypte en premier Begin van Israel naar de akkoorden van Camp David. De hoofdpersoon uit Maarten 't Harts bestseller Een vlucht regenwulpen wilde een relatie, maar bleef na 197 bladzijden eenzaam achter.

Het 'jij-bent-precies-wat-ik-wil' van John en Olivia hing in de lucht. Maar natuurlijk was dat niet de enige reden dat 'You're The One That I Want' zo'n weerklank vond. Ten minste zo belangrijk was de muzikale kwaliteit. Het door J. Farrar gecomponeerde rock'n'rollduet is, om in zijn eigen idioom te blijven, 'electrifying'. Een opzwepend basloopje trekt meteen in het begin de aandacht, bluesy pianoklanken zetten de spieren in beweging, de zangpartijen houden gelijke tred met het explosieve ritme, en de puntige achtergrondkoortjes ('too-too-too') maken het feest compleet. Zelfs negentien jaar na dato staat 'You're The One That I Want' overeind als drie minuten dansbare zonnigheid.

Nog weken na het officiële eind van de zomer was 'You're The One That I Want' in de Top 40 te vinden. Toen het nummer eindelijk uit de lijst verdween, stond er al weer een ander Grease-liedje van Newton-John en Travolta in de top drie: het onverstoorbaar zonnige 'Summer Nights'. Het zou dan ook nog lang zomers blijven in 1978.