Altijd wachten (3)

'Verdorie, zit mijn kind nu op een slechte school?', dacht ieder van ons na de golf van negatieve publiciteit over de 14e Montessorischool De Jordaan ('Altijd wachten, altijd achter', Schoolvoorbeeld W&O 7 juni).

Maar hoe kan het dan dat in school een bedankbriefje hangt van een moeder van een ex-leerling die het heel goed doet op de MAVO. En hoe kan het dan, vroeg een van de ouders zich af, dat hun oudste dochter zo goed en vooral zo zelfstandig het gymnasium doorloopt en dat hun zoon, nu na een jaar brugklas ook naar het gymnasium gaat? Is dat pure mazzel? Is dat ook niet de verdienste van de school?

Natuurlijk vinden ook wij dat bepaalde zaken beter en anders kunnen maar op welke school is dat niet zo? Maar moet daarom alles wat beter kan, zo breed in de pers uitgemeten worden - met alle gevolgen vandien? Wij storen ons aan het feit dat de school nu alles op haar bordje krijgt. De gemeente heeft in de afgelopen jaren maar verrekte weinig gedaan om de snelle groei (van 42 leerlingen in 1991 tot 250 in 1997) te kunnen bolwerken. Een te klein, nieuw gebouw; te weinig lesmateriaal; te late structurele vervanging van het zieke hoofd; geen faciliteiten om het ongelijke aantal leerlingen goed te organiseren; onvoldoende mogelijkheden om het jonge team te begeleiden - zie hier grofweg de omstandigheden waarbinnen het hardwerkende team de afgelopen jaren moest opereren.

En toch hebben bovengenoemde kinderen hele goede herinneringen aan hun school! En gaan onze kinderen met plezier naar school. Maar door de constante stroom publiciteit lijkt het nu alsof er niets meer deugt aan de school.