Dekzeilmannen de baas op Wimbledon bij Alarmfase 1

Bij regen zijn de baanbedekkers de machtigste mannen van Wimbledon. Bij regen moeten zij er binnen een minuut voor zorgen dat enorme zeilen het heilige gras droog houden.

LONDEN, 27 JUNI. Als de zon schijnt tellen ze niet mee, maar als het begint te regenen zijn ze de machtigste en meest gehate mensen van Londen: de dekzeilmannen van Wimbledon. Op de vierde dag van het belangrijkste tennistoernooi ter wereld kregen de court-cover squads niet de kans Richard Krajicek of Pete Sampras van de baan te jagen. Door aanhoudende regen bleven de groene zeilen de gehele dag over de grasbanen gespannen. Voor de 28ste keer sinds 1877 eindigde een tennisdag op Wimbledon zonder dat er een bal werd geslagen.

Terwijl de spelers zich verveelden in het restaurant, de leden van de All England Club in de Members' Enclosure van de champagne nipten en duizenden tennisfans schuilden in de winkels onder het nieuwe Court 1, hielden de mannen die de dekzeilen uit- en oprollen gisteren de wacht. Gehuld in regenmantels bleven zij op hun post, tevergeefs wachtend op het sein de doeken te verwijderen.

Op Wimbledon werken 120 dekzeilmannen. De ploeg op het centrecourt bestaat uit werknemers van het tennispark. Het Britse leger zorgt voor het zeil op baan 1. Voor de buitenbanen worden studenten ingehuurd. Ze werken in groepen van zes met hooguit één vrouw per team, want het oprollen van het zware zeil is volgens de organisatie mannenwerk. Ook bij onbewolkte hemel dienen ten minste twee leden van de groep permanent bij de baan te blijven.

Het leven van een baanbedekker wordt geregeerd door de hotline die de hoofdscheidsrechter heeft met de meteorologen van het London Weather Centre. Het kraaiennest boven de tribune van baan 2 is het commandocentrum. Zodra de meteorologen waarschuwen voor “showers or patchy drizzle” begint Alarmfase 1. Via het scorebord bij het wachttorentje krijgen de dekzeilmannen gecodeerde instructies. Een 1 betekent: gereedhouden; 2: bedek onmiddellijk de baan; 3: pomp lucht onder het zeil; 4: laat de lucht onder het zeil weglopen, en 5: haal het zeil van de baan.

Als op het bord een 2 verschijnt hollen de studenten de baan op en beginnen zij met militaire precisie aan hun taak. Ze trekken de netpalen uit de grond en verwijderen de stoelen van de spelers. Binnen een minuut is het gemillimeterde gras met een nylon zeil afgedekt. Op de buitenbanen kan met een pomp het doek tot een tent worden opgeblazen. Op de showcourts hangt het zeil aan twee palen.

De baanbedekkers hebben een onbeperkte volmacht. Protesterende spelers, zoals ooit Jimmy Connors, moeten zich haasten, anders verdwijnen ze onder het zeil. Als de umpire dwarsligt, mag hij desnoods met stoel en al van de baan worden gereden. Door de enorme haast waarmee het karwei wordt geklaard, is het uitrollen van het zeil geen ongevaarlijk karwei. Dat bleek vorig jaar in de kwartfinalepartij tussen Krajicek en Sampras. Een van de 'trekkers' kwam onder het zeil terecht en bleef bewusteloos liggen.

Ondanks werkdagen van soms veertien uur en een dagvergoeding van slechts 75 gulden vindt de All England Club moeiteloos gegadigden voor de court-cover squads. Voor tennisliefhebbers is het een buitenkansje. Gewone stervelingen moeten dagen in de rij staan voor een toegangskaart voor The Championships. Dekzeilmannen daarentegen zijn veertien dagen lang verzekerd van een plaats op de eerste rij. En als het tennispark 's avonds sluit, is voor sommigen het feest nog niet afgelopen. Op baan 5 zijn onder het zeildoek 's morgens al eens champagneglazen, condooms en een verdwaalde nylonkous gevonden.

Gemiddeld duurt het uitrollen van het zeil zo'n veertig seconden. Volgens de staf van het kraaiennest is het snelheidsrecord met 28 seconden in handen van de ploeg van baan 7. “Wij zijn het A-team”, zegt de voorman van de recordploeg trots vanonder een paraplu. “Als het moet lukt het ons ook in vijftien seconden. Maar laat het alsjeblieft snel droog worden, want ik kan geen regen meer zien.”

Om zes uur gisteravond mochten de studenten naar huis. De weersvooruitzichten waren zo slecht dat verder wachten volgens de toernooidirectie zinloos was. Voor de tiende keer sinds de oorlog kon aan de Church Road niet getennist worden. Een strop voor de dertigduizend tennisliefhebbers die alleen op de vele televisieschermen op het park naar herhalingen van oude finales konden kijken. En een tegenvaller voor de Engelse tennisbond, die miljoenen guldens aan inkomsten misloopt omdat hij kaarthouders moet terugbetalen.

Door het aanhoudende slechte weer zijn in vier dagen nog geen honderd wedstrijden gespeeld. Voorlopig houdt de wedstrijdleiding vast aan het plan om de achterstand van 160 wedstrijden in te halen door het aanvangstijdstip van de wedstrijden met een uur te vervroegen. Directeur Chris Gorringe liet gisteren weten dat de All England Club er veel aan is gelegen om de traditionele vrije zondag te handhaven. Slechts één keer, in 1991, is op de middelste zondag van het toernooi gespeeld.

Als het nat blijft, overweegt de organisatie ook de speelduur van wedstrijden te bekorten. Een aantal rondes zal mogelijk om twee in plaats van om drie gewonnen sets worden gespeeld. “Maar vanaf de halve finales wordt zeker om een best-of-five gespeeld”, aldus Gorringe.

Voor de komende dagen voorspelt het London Weather Centre veel regen.