M'n droom kwam uit, maar was kort

De precieze datum weet ik niet eens meer. 28 september 1986? Zou kunnen. Afijn, de wedstrijd was Sparta-FC Utrecht, in de eredivisie. Ik was grensrechter. Het was mijn tweede jaar in het betaalde voetbal, ik maakte deel uit van de B-lijst.

Bij Sparta-Utrecht was Chris van der Laar arbiter. Rond de 35ste minuut raakte hij geblesseerd. Hij haalde de rust, en dacht dat hij de tweede helft ook zou kunnen fluiten. Maar hij zei wel tegen mij er rekening mee te houden dat ik het misschien van hem over moest nemen. Ik was namelijk de eerste grensrechter, dat heeft met ervaring te maken. De eerste grensrechter mag invallen voor de scheidsrechter.

Afijn, in de vijftigste minuut ging het toch niet langer met Van der Laar. Kreeg ik dus die fluit. Ik was niet zenuwachtig of zo, ik had toch aardig wat ervaring in de eerste divisie. Natuurlijk is het spel in de eredivisie wel anders, vooral veel sneller. Maar het ging goed, de spelers reageerden ook goed. In het begin probeerde Pattinama van Utrecht me wel uit. Vooral verbaal, schelden en zo over beslissingen van mij. Maar door een Spartaan werd-ie toen tot de orde geroepen. Zo van 'Joh, houd je mond, hij doet het toch goed!' Dat vond ik leuk, die steun was belangrijk.

Na afloop had ik een goed gevoel. Ik kreeg van veel kanten schouderklopjes. Die invalbeurt is mijn enige eredivisieduel gebleven. Later kreeg ik meningsverschillen met de scheidsrechtercommissie en ben ik ermee gekapt. Heb ik enkel nog gevlagd. Achteraf heb ik weleens spijt gehad van die beslissing. Fluiten in de eredivisie was altijd m'n droom geweest. Zeker, die droom is deels uitgekomen, maar lang duurde-ie niet!